Se muestran los artículos pertenecientes a Agosto de 2006.
¿Pero onde raio é iso? De súpeto atopeite pero no momento xusto no que non era quen de merecelo. Xa non lembro cómo saín da boca do lobo e vin a alguén que sorría mirando cara min. E deixeime levar... e perdín o pouco sentido que reservaba para ás emerxencias. Agora non hay mapa con punto vermello que sexa capaz de orientarme. Falamos idiomas distintos así que nin sequera ti podes explicarme nada. Pecho os ollos e segues a observarme. A tentas xiro sobre min mesma e comezo a marearme. Marexada, forte marexada bate contra o muro que un día levantei. Sinto que os exércitos están febles, sei que chegará a longa noite de pedra na que decidan retirarse. ¿Qué farei eu? De mirar tanto ó futuro esquencín o presente, creo que xa é momento de disfrutalo, sen máis.

Primer año sin vacaciones. Ayer alguien en idéntica situación comentó que le faltaba el olor a Cádiz, le entendí perfectamente. A mi alrededor sólo veo gente haciendo maletas, despidiéndose, contando sus planes de escapar. Supongo que la ciudad se queda más tranquila que nunca, esa es la parte buena. Disfrutarla desde una paz imposible de conseguir el resto del año. Me asombran sus contrastes, sin medias tintas, tiritando en sus fríos inviernos o luchando por no asfixiarte cada vez que bajas las escaleras de una estación de metro en verano cuando el aire caliente te golpea la cara; soportando empujones de masas o pisando madrugadoras hojas de un cercano otoño en calles desiertas por las que ya nadie pasea.
Como banda sonora de estos días: Thom Yorke, “The Eraser” (recordando uno de los mejores conciertos de los que he sido testigo, Radiohead en la plaza de las Ventas).
El video del single, Harrowdown Hill, lo tenéis en este link:
http://www.muzikalia.com/noticias_leer.php?referencia=7306
El año pasado, desde el barco que cruza la ría hacia las islas Cíes contemplamos un cielo ceniciento, de repente todo se nubló como si fuese a estallar una de esas tormentas de verano que tanto me gustan. Pero el viento del norte olía a incienso de árboles sacrificados sin miramientos.
De nuevo vuelve a ocurrir, este fin de semana lo veré con mis propios ojos y no podré entender cómo nos atrevemos a matar aquello que deberíamos adorar, primero fue el mar y ahora llora el monte gallego, ambos teñidos de negro.
Yo también estoy de luto.
Sonando:
(Sitting On) The Dock Of The Bay...
by Pearl Jam
Sitting in the morning sun
I’ll be sitting when the evening comes
Watching the ships roll in
Then I watch them roll away again,
I’m sitting on the dock of the bay
Watching the tide roll away
I’m just sitting on the dock of the bay wasting time...

Estoy completamente enganchada a un single de este grupo: Peter Bjorn and John. Podéis escucharlo en la página de la sala Razzmatazz. A ver que os parece.
La ría... lo que se quema al fondo es Moaña.O como diría un amigo "A fogata de Arcade". Hoy sólo puede sonar este tema.
Este año las Lágrimas de San Lorenzo serán por Galicia.
Esto es lo que he visto...

Ayer por la noche alguien me dio la esperada noticia: ¡había empezado a llover!
Llora el cielo y limpia su iris oscurecido por el humo. Olor a tierra mojada cubierta de cenizas. Esparce su aroma y lo inspiro con fuerza, reteniéndolo unos segundos dentro de mi.
Galicia roja, Galicia negra, Galicia gris, quiero volver a verte verde, revuelve tus entrañas y expulsa la vida que guardas en tu interior, Ave Fénix por los siglos de los siglos, amén.
Ahí va un disco, saldrá en septiembre pero ya se puede escuchar en la web de Aloud Music, Ghouls'n'Ghosts, es el primero de la banda formada por Ramón (de Madee, sabéis que tengo especial predilección por este grupo), Santi (de No more lies), Victor (de Crossworld) y Carles (de Ciervo).Ahí va el temazo del día, imposible no emocionarse al escucharlo.
Out of here
We're out of here
Out of heartache
Along with fear
There goes the fear again
There goes the fear
And cars speed fast
Out of here
And life goes past
Again so near
There goes the fear again
There goes the fear
Close your brown eyes
And lay down next to me
Close your eyes, lay down
'Cos there goes the fear
Let it go
You turn around and life's passed you by
You look to those you love
To ask them why ?
You look to those you love
To justify
You turned around and life's
Passed you by
Passed you by, again
And late last night
Makes up her mind
Another fight
Left behind
There goes the fear again, let it go
There goes the fear
Close your brown eyes
And lay down next to me
Close your eyes, lay down
'Cos there goes the fear
Let it go
You turn around and life's passed you by
You look to ones you love
To ask them why ?
You look to those you love
To justify
You turned around and life's
Passed you by
Passed you by, again
Think of me when you're coming down
But don't look back when leaving town
Think of me when he's calling out
But don't look back when leaving town
Think of me when you close your eyes
But don't look back when you break all ties
Think of me when you're coming down
But don't look back when leaving town today
There goes the fear again, let it go
There goes the fear, let it go
Think of me when you close your eyes
But don't look back when you break all ties
Think of me when you're coming down
But don't look back when leaving town today
Creo que son las dos mejores palabras que puedo utilizar, de un tiempo a esta parte, para describir mi persona.
Nunca pensé que unas circunstancias vividas por igual pudiesen ser vistas con una óptica tan diferente, realmente hablamos idiomas distintos.
El tema del día es del proyecto paralelo de Jack White al margen de los White Strippes, The Raconteurs.
Find yourself a girl, and settle down
Live a simple life in a quiet town
Steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes
Your friends have shown a kink in the single life
You've had too much to think, now you need a wife
Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes (steady as she goes)
Well here we go again, you've found yourself a friend, that knows you well
But no matter what you do, you'll always feel as though you tripped and fell
So steady as she goes
When you have completed what you thought you had to do
And your blood's depleted to the point of stable glue
Then you'll get along
Then you'll get along
Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes (steady as she goes)
Well here we go again, you've found yourself a friend that knows you well
But no matter what you do, it always feels as though you tripped and fell
So steady as she goes
Steady as she goes
Settle for a girl and buckle down
Send it to the crowd that's gathered round
Settle for a girl and buckle down
Send it to the crowd that's gathered round
So steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes (steady as she goes)
So steady as she goes (steady as she goes)
Steady as she goes
Are you steady now?
Steady as she goes
Are you steady now?
Steady as she goes
Are you steady now?
Steady as she goes
Are you steady now?
Steady as she goes
El tema de hoy, me gustaría haberles visto el fin de semana pasado en Aranda (Sonorama) pero al final elegí Bilbao, mi compañera de piso me invitó a ir. Hoy repetiré. Me ha encantado (a pesar de lo que dice todo el mundo) supongo que el museo la habrá revitalizado y modernizado urbanísticamente, lo cierto es que el paseo por la ría es impresionante. Deberíamos aprender un poquito en Vigo y darle más vida a una ciudad tan industrial pero llena de posibilidades de ser "abierta al mar".
Aunque utilizas tu magia sigo mostrándome ante ti como una agnóstica de fantasías. Das vueltas a mi alrededor con ese aura de "lo que ves es lo que soy" sin embargo me resisto a creer que eres de carne y hueso. Has recibido grandes golpes pero tu inocencia sigue estando intacta... la mía hace aguas (saladas) que ya no puedo achicar.
"Me gustaría haberte conocido hace tiempo" dices, "la niña que buscas voló persiguiendo una cometa" contesto. No te debilitan mis estúpidas pruebas, simplemente te hacen gracia porque estás muy seguro de lo que sientes, esa confianza en algo tan etéreo choca de bruces con mi extrema racionalidad y me desmonta por completo.
No hay avances porque sigo encerrada en una torre de cristal, sé que acabarás cansándote de rodearla intentando subir, yo me resisto a lanzarte esta cuerda que tengo reservada para una huída de mi misma. Has decidido aprender a volar y para ello pronuncias extrañas palabras que sólo están escritas en los cuentos. Me pregunto una y mil veces de dónde habrás salido... no quiero tocarte por miedo a destruirte, prefiero evaporarme yo.
En ello estoy.
Ayer, de vuelta de Bilbao por segundo fin de semana consecutivo, hablábamos en el coche del miedo que nos daba a las tres el paso del tiempo, de lo mayores que nos empezamos a sentir, de lo que ha evolucionado la vida de los que queremos en estos últimos años (sobre todo la de los que siguen viviendo en nuestras ciudades de origen: Bilbao, Gijón y Vigo), con una pareja "formal", proyectos en común e incluso algunos pensando en ampliar la familia...
Todo eso se me queda un poco grande, por lo menos por ahora, pero no puedo evitar pensar que en Madrid es bastante difícil conocer a gente con esa mentalidad "tradicional", nos movemos a un ritmo tan acelerado que si no eres tú será otro/a y tanto los acontecimientos como las personas tienen sólo importancia relativa.
No sé dónde estaré en el futuro pero la verdad es que, al márgen de todo tipo de convencionalismos impuestos por la educación que nos han dado, sí me gustaría acabar compartiendo un espacio con alguien a quien quiera, respete y admire. Por ese orden.
"Espabílate que otra vez te estas durmiendo en esos laureles de dudas, tienes que elegir de una vez por todas" dice la voz de mi cabeza.
"Cállate, ¿no ves que no tengo criterios de peso que inclinen la balanza, que no sé descartar por miedo a perder?"
"¡Cobarde!"
Y el tema de hoy.
Grandes recuerdos de viajes adolescentes.
A disfrutarlo.
La canción de hoy. Con la desgarradora voz de Ramón. Es increíble lo que me transmite. Ha sido uno de esos flechazos que te ocurren sólo con determinados grupos. El suyo y ahora este proyecto paralelo están impregnados de su personalidad. Ya os he hablado unas cuantas veces de ellos por aquí.
El disco me llegó esta mañana, un mensajero lo trajo a la oficina, no recordaba que lo había pedido porque fue hace tiempo así que me hizo mucha ilusión recibirlo. Mi jefe se extrañó de que me enviasen allí un paquete a mi nombre así que me apresuré a abrirlo y dejarlo encima de la mesa para que viese lo que era, que no estaba recibiendo nada "comprometedor" en horas de trabajo.
Nunca he sido (ni seré) fan de un grupo, es decir, me explico, me gusta su música y cómo me siento cuando la escucho pero lo de ver a los cuatro personajes (o los que sean) que están sobre el escenario como unos semidioses pues no. Lo mismo me ocurre con el fútbol que también suelo ver y escuchar con frecuencia. Esto viene a que hace unos meses iba en el metro un sábado por la mañana, medio dormida, camino del gimnasio (una de esas locuras que a veces hago de salir hasta las mil y al día siguiente levantarme para meterme una clase de spinning entre pecho y espalda, en fin... ) en mi mundo, escuchando no sé que disco, de repente levanto la mirada dentro de un vagón casi desierto y veo a Ramón... mis ojos se abrieron como platos. Fue justo antes de que se bajase en la parada. En esa milésima de segundo se me cruzaron miles de cosas por la cabeza, que qué haría allí, ¿habría algún concierto y yo no sabía nada?, que cómo me gustaría decirle lo estupendo que me parece su trabajo, sus discos, etc... pero me quedé muda, me corté porque no quería molestarle, simplemente le miré y sonreí.
Plantilla basada en http://blogtemplates.noipo.org/