Se muestran los artículos pertenecientes a Julio de 2005.
Resumen
Siempre me ha costado tomar decisiones, elegir una cosa u otra, ir o quedarme inmóvil, etc, pero creo que a medida que pasa el tiempo me cuesta más. Me lleva unos días (largos) meditar sobre pros y contras de algo, hago un esquema mental con sumatorio incluído de cada una de las opciones pero en ocasiones el resultado es una raiz cuadrada que soy incapaz de terminar. Me quedo en punto muerto hasta que se aproxima la fecha improrrogable del evento y entonces escojo algo que no sé si es mejor o peor porque ya no recuerdo qué era lo bueno y lo malo que me impedía descartar con la rapidez que lo haría una moneda tirada al aire. Es como si tuviese vértigo, como si me jugase la vida frente a un precipicio cuando simplemente se trata de cruzar una pequeña calle para avanzar un poco más en mi (a veces angosto) camino.
Dejarse llevar...(¿por quién?)
LA ESTATUA DEL JARDÍN BOTÁNICO
(S.Auserón)
Un día más me quedaré sentado aquí
en la penumbra de un jardín tan extraño
cae la tarde y me olvidé otra vez
de tomar una determinación.
Esperando un eclipse me quedaré
persiguiendo un enigma
al compás de las horas.
Dibujando una elipse
me quedaré
entre el sol
y mi corazón.
Junto al estanque me atrapó la ilusión
escuchando el lenguaje de las plantas
y he aprendido a esperar sin razón.
Soy metálico
en el jardín botánico.
Con mi pensamiento sigo el movimiento
de los peces en el agua(...).
LONDON CALLING
(The Clash)
London calling to the faraway towns
Now that war is declared-and battle come down
London calling to the underworld
Come out of the cupboard, all you boys and girls
London calling, now don't look at us
All that phoney Beatlemania has bitten the dust
London calling, see we ain't got no swing
'Cept for the ring of that truncheon thing.
The ice age is coming, the sun is zooming in
Engines stop running and the wheat is growing thin
A nuclear error, but I have no fear
London is drowning-and I live by the river.
London calling to the imitation zone
Forget it, brother, an' go it alone
London calling upon the zombies of death
Quit holding out-and draw another breath
London calling-and I don't wanna shout
But when we were talking-I saw you nodding out
London calling, see we ain't got no highs
Except for that one with the yellowy eyes.
Now get this
London calling, yeah, I was there, too
An' you know what they said? Well, some of it was true!
London calling at the top of the dial
After all this, won't you give me a smile?
I never felt so much a' like.
Non hai novas e non sei se iso e bo o malo. A última vez chegou todo de golpe e non puiden encaixalo moi ben, tratei de esquivalo con dignidade pero só cara fora, por dentro era distinto, notaba dor físico.
El volumen del reproductor de música que me acompaña a todas partes (imprescindible compañero de mis largos paseos) está casi siempre en 25 (el máximo) y aún así no consigue aislarme de la contaminación acústica externa (porque interna también hay, lo reconozco), formo parte de las estadísticas de jóvenes que están perdiendo augudeza auditiva con los años. No me importa. Alguien hace tiempo me dio un consejo "sanador" para superar pequeños momentos de crisis, poner la música a todo volumen y notar cómo se va filtrando a través de ti, cómo te transmite de nuevo esa fuerza perdida, cómo caminas con paso más firme y con la cabeza alta, empiezas a tararear un estribillo, ya te sientes mejor...y respiras hondo.
Sonando: "Domingo astromántico" (LOL)
Acabo de llegar de pasar dos dias na terriña. Cada vez que voy es especial, de principio a fin, pequeños detalles que me emocionan... bajarme del autobús y notar esa humedad en el ambiente, ver a mi padre con ojos de sueño que me saluda con una sonrisa en la cara, el pequeño trayecto a casa, la llave en la cerradura, el olor familiar del hogar en el que has vivido tantos años, ver el mar desde la ventana, cruzar un puente y nadar en la misma playa, descubrir nuevas arrugas en la cara de mi madre, intercambiar opiniones con mi hermano pequeño y darme cuenta que hace tiempo que ha dejado de serlo, sentirme querida sin más...
Entre eles está o que acontece cada domingo ás 23:30 (hora á que sae o autobús Vigo-Madrid), meu pai lévame ata estación, diálogo de pai a filla con algunha recomendación, algunha anécdota, e o mellor: algún sorriso roubado á súa cara seria. Onte esbozou un deses, foi cando lle comentei que quería sentarme unha tarde ó seu carón para que me contase máis de todo que viviu no mar, díxome que para iso necesitaría moitísimo tempo, e sorriu. Subín ó autobús e él esperou alí ata que marchou, axitando a súa man. Ese pequeno e insignificante xesto emocióname sempre porque él é moi pouco dado a exteriorizar sentimentos e nese momento faino... xa non podo dicir que non me gustan as despedidas, esa SÍ.
Es la tercera vez que les veo en concierto, ayer fue en "El juglar", en Lavapiés, sonaron muy bien. Es estupendo ser partícipe como público de la evolución de unos desconocidos que comienzan tocando en locales pequeños para su grupo de amigos. Hace unos días el guitarrista nos dio una gran noticia: han fichado por una discográfica independiente y van a tratar de materializar un sueño, se les nota en la cara, están radiantes y consiguen transmitir esas vibraciones a todos los que estamos al pie del escenario. ¡Enhorabuena!
Sonando: "Mil historias".
Faith
(The Cure)
Catch me if I fall
I'm losing hold
I can't just carry on this way
And every time
I turn away
Lose another blind game
The idea of perfection holds me...
Suddenly I see you change
Everything at once
The same
But the mountain never moves...
Rape me like a child
Christened in blood
Painted like an unknown saint
There's nothing left but hope...
Your voice is dead
And old
And always empty
Trust in me through closing years
Perfect moments wait...
If only we could stay
Please
Say the right words
Or cry like the stone white clown
And stand
Lost forever in a happy crowd...
No-one lifts their hands
No-one lifts their eyes
Justified with empty words
The party just gets better and better...
I went away alone
With nothing left
But faith.
MY BEAUTIFUL THING
(XOEL LÓPEZ)
Well you know I have not a day to loose
If I think to stay and try to change the world
If I´m feeling down I just have to wait
The time when you come could make everything change
You know you´re the reason why I feel so fine
´Cause you´re my beautiful thing
Buildings that have made just to be destroied
Roses have grown to dead on the flower base
As I feel the end of some little things
I can feel the time bringing more happiness
Goodbye to the things that I left behind
Welcome to the world younger now than before
If I´m feeling down I just have to wait
The time when you come could make everything change
Let´s change the world
You close to me
You´ve changed my mind
That´s reality
Let´s change the world
Let´s move our feet
Let´s find the love for the eternity