Se muestran los artículos pertenecientes a Febrero de 2005.
Resumen
Me uno a la idea de escribir un blog, espero que no sea uno más, supongo que lo dificil son siempre los comienzos y que cuando lleve unas cuantas líneas tendré más fluidez para expresarme, vosotros me iréis diciendo...
saludos
Hoy me he levantado de buen humor, es la primera vez que veo nevar tanto y es estupendo, transmite paz asomarte al balcón a las 7 de la mañana y ver que todos los tejados están blancos y que continúan cayendo copos lentamente, depositándose con suavidad, acariciando el suelo y las caras de la gente. He salido a la calle y casi me caigo, torpeza como la de un niño que está aprendiendo a andar, me he reído de mi misma haciendo aspavientos para no acabar sentada en la nieve.
Ya ha parado pero desde mi ventana continúo viendo esa estampa blanca y me pone una sonrisa en la cara, esto es la felicidad de las cosas pequeñas.
Hoxe é o aniversario de un dos meus mellores amigos (?), pero que ata hai moi pouquiño era bastante máis que iso. Onte á noite, a iso das 00:10 envieille unha mensaxe felicitandoo, non sabía cómo escribir, é dificil elexi-las verbas exactas para non parecer excesivamente frío ou demasiado cercano, non existe algo intermedio cando o que houbo foi tan forte. A súa resposta (despois dun tempo prudencial, non sexa que eu pensase que tiña moitas ganas de contestarme) foi afectiva pero lonxana, dándome as gracias e lembrando que estamos moi preto dos 30. Xa non queda nada de TODO o que había, aínda me doe...
Onte a noite (non sei que me pasa con esa parte do día, brotan os meus sentimentos con maior facilidade) voltei camiñando a casa contemplando a lúa chea, hinoptizada polo seu magnetismo. Pensaba que alguén nalgures estaría disfrutando da mesma vista e sentíndose engaiolado tamén, ¿dónde estás? Ainda non te atopei pero últimamente estoy tan cega que será mellor que sexas ti o que chegues ata min e me des esa aperta que tanto necesito para ter un pouquiño máis de ilusión cada mañá.
Nin sequera a luz da lúa pode facer desaparecer a "negra sombra" da miña soidade.