Blogia

SAUDADE

"Get a move on" (Fila Brazilia)

Cargo con una armadura semi-permanente, como uno de esos tatuajes que se acaban borrando. Poco a poco, si las circunstancias lo merecen voy desprendiéndome de los trozos de hojalata imitando a un lagarto, hasta que se vuelve a ver mi piel.

Recientemente se ha caído una de esas piezas que conforman su engranaje sin que me diese cuenta y, como suele ocurrir en esos casos, he encajado un pequeño golpe por mostrarme tal cual soy con alguien con el que creí "conectar". Los sentimientos no suelen ser recíprocos cuando quieres que lo sean, cuesta mucho equilibrar esa balanza.

Me quedo con sus aportaciones musicales, algo es algo. 

 

 

"Sparks" (Röyksopp)

La recomendación del día, tranquilita porque hay que descansar del fin de semana.

 

Lo mejor, el concierto de Vive la fete ( http://www.vivelafete.net/ ), lo peor, lo abarrotado que estaba todo, imposible caminar por la calle Fuencarral.

"La gran evasión"

Este fin de semana me escaparé de mi misma dejándome caer por aquí:

 

http://www.festivalpuravida.com/

http://www.animo.com.es/

 

"Pretty things" (Catpeople)

Recomendación del día. La canción la podeis escuchar en http://www.myspace.com/catpeopletheband 

 

Recuerdos de la infancia: uno de los miembros de la banda era mi vecino cuando éramos pequeños. En el edificio había un patio común donde jugábamos todos los niños (y no tanto) de la comunidad. Aprendí (sin ruedines) a andar en bici allí, su hermana me la dejó, así le pude decir a mi padre que me comprase una de las grandes, esas de mayores.

 

La pandilla que teníamos era estupenda pero un día su familia se mudó de casa. Que te separen de los amigos cuando tienes esa edad duele mucho. A él le perdí la pista. Hace poco me enteré que tocaba en este grupo y volví a verle, ¡ya no le conocía!

 

Casi sin enterarme han pasado más de quince años.

"Walking around" (P. Neruda)

Sucede que me canso de ser hombre.
Sucede que entro en las sastrerías y en los cines
marchito, impenetrable, como un cisne de fieltro
navegando en un agua de origen y ceniza.

El olor de las peluquerías me hace llorar a gritos.
Sólo quiero un descanso de piedras o de lana,
sólo quiero no ver establecimientos ni jardines,
ni mercaderías, ni anteojos, ni ascensores.

Sucede que me canso de mis pies y mis uñas
y mi pelo y mi sombra.
Sucede que me canso de ser hombre.

Sin embargo sería delicioso
asustar a un notario con un lirio cortado
o dar muerte a una monja con un golpe de oreja.
Sería bello
ir por las calles con un cuchillo verde
y dando gritos hasta morir de frío.

No quiero seguir siendo raíz en las tinieblas,
vacilante, extendido, tiritando de sueño,
hacia abajo, en las tripas mojadas de la tierra,
absorviendo y pensando, comiendo cada día.

No quiero para mí tantas desgracias.
No quiero continuar de raíz y de tumba,
de subterráneo solo, de bodega con muertos,
aterido, muriéndome de pena.

Por eso el día lunes arde como el petróleo
cuando me ve llegar con mi cara de cárcel,
y aúlla en su transcurso como una rueda herida,
y da pasos de sangre caliente hacia la noche.

Y me empuja a ciertos rincones, a ciertas casas húmedas,
a hospitales donde los huesos salen por la ventana,
a ciertas zapaterías con olor a vinagre,
a calles espantosas como grietas.

Hay pájaros de color de azufre y horribles intestinos
colgando de las puertas de las casas que odio,
hay dentaduras olvidadas en una cafetera,
hay espejos
que debieran haber llorado de vergüenza y espanto,
hay paraguas en todas partes, y venenos, y ombligos.

Yo paseo con calma, con ojos, con zapatos,
con furia, con olvido,
paso, cruzo oficinas y tiendas de ortopedia,
y patios donde hay ropas colgadas de un alambre:
calzoncillos, toallas y camisas que lloran
lentas lágrimas sucias.

 

 

"Ocho y medio" (Nacho Vegas)

Miro al techo que ha vuelto a gotear
Hacía tiempo que no llovía así
Y cada gota golpeando contra los cacharros de metal
Me hace pensar unas veces en sangre y otras veces en ti
Lo que en realidad viene a ser lo mismo
Lo que por crueldad ahora viene a dar igual
O puede ser un ángel que una vez perdió la fe y fue expulsado
Y que ha venido a agonizar justo encima de mi hogar
Y estas gotas sean sus lágrimas
O puede que sea hora de entrar ya en razón
Y llegar a comprender que dentro de este horror
No hay literatura, no
Y eso tú lo sabes bien a fuerza de caer una y otra vez
En una trampa mortal que en el tiempo dura ya ocho años y medio
Seré muy breve: te quiero y esto duele (...)

"How soon is now" (Smiths)

Sufro el mono de una dura droga cuyo único antídoto es el paso del tiempo, éste apenas ha transcurrido así que me encuentro en la fase crítica, podría volver a caer o desintoxicarme del todo, nada está claro. El veneno se ha mezclado con el miedo.

 

Mientras tanto mi cuerpo camina vacío por las calles que prometiste que nunca volverías a pisar porque los recuerdos te cortarían como una cuchilla.

 

 

 

"Por la boca vive el pez" (Fito&Fitipaldis)

Algo lo que me invade,
todo viene de dentro
Nunca lo que me sacie,
siempre quiero, lobo hambriento.
Todo me queda grande
para no estar contigo.
Sabes, quisiera darte
siempre un poco más de lo que te pido.
Sabes que soñaré,
si no estás que me despierto contigo.

Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.


Tu eres aire, yo papel,
donde vayas yo me iré,
si me quedo a oscuras
luz de la locura ven y alumbrame.
Alguien dijo alguna vez
por la boca vive el pez
y yo lo estoy diciendo,
te lo estoy diciendo otra vez.

Dime porque preguntas
cuanto te he echao de menos,
si en cada canción que escribo corazón
eres tú el acento.
No quiero estrella errante,
no quiero ver la aurora
quiero mirar tus ojos del color de la cocacola

Sabes que soñaré,
si no estas que me despierto contigo.
Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.

No estas conmigo siempre que te canto,
yo hago canciones para estar contigo,
porque escribo igual que sangro,
porque sangro todo lo que escribo.
me he dado cuenta cada vez que canto
que si no canto no se lo que digo.
La pena está bailando con el llanto
y cuando quiera bailará conmigo.
La vida apenas solo dura un rato
y es lo que tengo para estar contigo
para decirte lo que nunca canto,
para cantarte lo que nunca digo.

 

Me lo regalaste ayer como despedida, nunca un disco dolió tanto.

"All along the watchtower" (Jimi Hendrix)

Hay personas que no acaban nunca de irse de tu vida, no sé si es por no haber cerrado la puerta con pestillo o porque a pesar de que la atranques sabes que tarde o temprano conseguirán entrar de nuevo rompiendo todos los cerrojos. Podría citar a varios personajes “ilustres” que de vez en cuando reaparecen para saludarme e invitarme a un café. Luego vuelven a evaporarse por largas temporadas como si se les hubiese tragado la tierra.

 

Ayer me alegré de ver a uno de esos amigos “ambulantes”. Se acercó al portal de casa porque no había tiempo para más, hacía mucho que no le veía, me reprochó que no le hubiese avisado las veces que me he dejado caer por la ciudad, que no haya dado señales de vida últimamente. Respondí que yo tampoco tenía muchas noticias suyas desde hacía tiempo y que la información suele fluir en dos direcciones. Después nos pusimos al día de nuestros acontecimientos personales importantes, me comentó que se acababa de comprar un piso (una vez más sonó en mi interior la alarma del paso del tiempo), cosa que no dejó de chocarme viniendo de un convencido nómada errante… está claro que al final todos terminamos claudicando y asentándonos en un lugar.

 

Nos dimos un abrazo como despedida y prometimos volver a vernos pronto, ambos sabemos que no será así pero que pase lo que pase, siempre podremos contar el uno con el otro para lo que sea.

"L.S.F. (Lost souls forever)" (Kasabian)

Este fin de semana vuelvo al norte a despedir el verano. Será el último (supongo) en una temporadita. Ha sido extraño no tener vacaciones. Por primera vez he sobrevivido el infierno de calor del tirón en Madrid. Me imagino que acusaré el no haber desconectado al menos un par de semanas.

El contrapunto es que de nuevo empieza la temporada de conciertos. Me ilusiona el grupo de gente que se ha formado compartiendo inquietudes y gustos. Lo celebramos el sábado pasado, con una barbacoa en casa de B. que resultó estupenda. Ya estamos pensando en la siguiente. Empiezo a pensar que si, definitivamente volviese a casa, les echaría de menos y eso es el primer paso para comenzar a sentirte parte de un lugar, lo cual no me había ocurrido hasta ahora. 

"She bangs the drums" (Stone roses)

Aislarme o distanciarme temporalmente de lo que me rodea es un recurso de defensa que utilizo con frecuencia. Viajo a ese laberinto secreto e inaccesible para el resto y me quedo viviendo allí durante una temporada, sin saber muy bien la razón de esa soledad elegida. No necesito exteriorizar nada ni que los demás me cuenten cómo están, me canso de preguntarles qué tal les ha ido el día y prefiero ignorarles. Me convierto en una ermitaña que provoca rechazo porque contesta con tajantes monosílabos.

 

Ese periodo de hibernación finaliza sin claras conclusiones, supongo que vuelvo a la convivencia, egoístamente, cuando necesito alguna muestra de externo afecto, de cualquier tipo. Pero reincorporarme al mundanal ruido cuesta el doble, volver a ganar una confianza perdida y las sonrisas ajenas no es tarea fácil, por eso creo que esa introspección cada vez dura más, para retardar lo máximo posible el choque con la realidad.

 

Mis estados de ánimo son como una montaña rusa, sé que eso incomoda, quizás tengan su origen en una patología que no quiero descubrir/admitir o sea perfectamente normal cuando entre los defectos (enumerables) se incluye ser un convencido inconformista. Lo que está claro es que no voy a ocultarlos para "caer bien" o aparentar ser quien no soy.

"Wing" (Patti Smith)

I was a wing in heaven blue
soared over the ocean
soared over Spain
and I was free
needed nobody
it was beautiful
it was beautiful

I was a pawn
didn't have a move
didn't have nowhere
that I could go
but I was free
I needed nobody
it was beautiful
it was beautiful

and if there's one thing
could do for you
you'd be a wing
in heaven blue

I was a vision
in another eye
and they saw nothing
no future at all
yet I was free
I needed nobody
it was beautiful
it was beautiful

and if there's one thing
could do for you
you'd be a wing
in heaven blue

and if there's one thing
could do for you
you'd be a wing
in heaven blue

and if there's one thing
could do for you
you'd be a wing
in heaven blue

"Where is my mind..." (Pixies)

La canción de hoy. Es obvio que haya elegido ésta. Disfrutadla que para eso es una de las IMPRESCINDIBLES.

"The cedar room" (Doves)

Me canso de mi misma, de verme en los espejos para preguntarme qué estoy haciendo con las elecciones que tomo. La última de las importantes fue apartarte de mi lado. Lo has intentado, por activa y por pasiva, sin tratar de convencerme de nada, simplemente haciéndome ver el lado positivo de todo lo que teníamos, ¿porqué no luchar por algo que según tú merecía tanto la pena?, pero el esfuerzo de saltar las trincheras debía ser mutuo y yo no he querido. No sé si volveré a escuchar tu voz, por lo menos por una temporada.

 

 

 

Silencio.

 

 

Se ha cruzado un ángel en mi vida pero le he abierto la puerta para invitarle a marcharse. Ayer se despidió, seguirá su camino sin más equipaje que el de los ojos de un viejo peregrino.

"Dancing in the moonlight" (Smashing pumpkins)

Porque de un tempo a esta parte síntome coma o título. ¿Bailas comigo?

"Is this love?" (Clap your hands say yeah)

La respuesta es demasiado complicada y con los años me apetece menos resolver jeroglíficos.

 

"Never be alone" (Justice vs Simian)

No todo van a ser grandes recomendaciones. Hoy buceo en el mainstream del verano y rescato ésta que seguro que habéis escuchado unas cuantas veces en el chiringuito tomando un mojito. Pues venga, una vez más. "Come on".

"Evil" (Interpol)

El tema de hoy. Diablo.

 

Este fin de semana alguien salió de las catacumbas y reapareció de golpe en la playa a la que suelo ir desde pequeña. Sin avisar. Desconcertándome con sus miradas. Opté por no pensar, Carpe Diem.

 

Bajo el sol me serví la copa de vino dulce, la saboreé lentamente y después brindé por las vueltas que la vida da a mi favor. Ya era hora. ¡Salud!

"A honest mistake" (The bravery)

Non é a primeira vez que discutimos, máis ben son intercambios serios de opinións. Será que temos formas de ve-las cousas bastante dispares. A base de todo é que sempre remato gardándome todo aquilo que me amola e que debería dicir dende o principio, pero non son capaz.

Consecuencia, poño cara de noxo durante un ou dous días, contestando con poucas gaitas, desa maneira a outra parte remata por enfadarse tamén. Así é coma estamos agora. Eu pensando que debería sair del/@ decatarse de cousas que "non están ben" e el/@ sen entender nada e sen dirixirme unha verba. Odio esas guerras de silencio pero non fago nada para evitalas, recoñézoo. Como diría miña nai: "un polo outro e a casa sen varrer".

"Building houses" (Ghouls'n'ghosts)

La canción de hoy. Con la desgarradora voz de Ramón. Es increíble lo que me transmite. Ha sido uno de esos flechazos que te ocurren sólo con determinados grupos. El suyo y ahora este proyecto paralelo están impregnados de su personalidad. Ya os he hablado unas cuantas veces de ellos por aquí.

 

El disco me llegó esta mañana, un mensajero lo trajo a la oficina, no recordaba que lo había pedido porque fue hace tiempo así que me hizo mucha ilusión recibirlo. Mi jefe se extrañó de que me enviasen allí un paquete a mi nombre así que me apresuré a abrirlo y dejarlo encima de la mesa para que viese lo que era, que no estaba recibiendo nada "comprometedor" en horas de trabajo.

 

Nunca he sido (ni seré) fan de un grupo, es  decir, me explico, me gusta su música y cómo me siento cuando la escucho pero lo de ver a los cuatro personajes (o los que sean) que están sobre el escenario como unos semidioses pues no. Lo mismo me ocurre con el fútbol que también suelo ver y escuchar con frecuencia. Esto viene a que hace unos meses iba en el metro un sábado por la mañana, medio dormida, camino del gimnasio (una de esas locuras que a veces hago de salir hasta las mil y al día siguiente levantarme para meterme una clase de spinning entre pecho y espalda, en fin... ) en mi mundo, escuchando no sé que disco, de repente levanto la mirada dentro de un vagón casi desierto y veo a Ramón... mis ojos se abrieron como platos. Fue justo antes de que se bajase en la parada. En esa milésima de segundo se me cruzaron miles de cosas por la cabeza, que qué haría allí, ¿habría algún concierto y yo no sabía nada?, que cómo me gustaría decirle lo estupendo que me parece su trabajo, sus discos, etc... pero me quedé muda, me corté porque no quería molestarle, simplemente le miré y sonreí.