Blogia

SAUDADE

"Blinder" (Astral)

Frío que lo invade todo, intruso que se cuela entre tus huesos y no puedes echarle, aire gélido inspirado que congela lentamente tu sistema respiratorio, ¡enhorabuena! ya eres un témpano.

 

Caminamos despacio, las capas de ropa nos impedían el movimiento articulado, éramos robots en esa noche de hielo. Demasiada gente intentando celebrar algo, mientras nuestros pasos iban al encuentro de los que viven sin fechas a destacar en el calendario.

 

Ella(1) se marchaba cuando llegamos, apenas unos segundos para informarnos de que se cambiaba de zona, que en la que había pasado los últimos años ya no era segura. Nos llevo a Ella(2), que no paró de hablar de su bebé y de lo mucho que está creciendo. De ahí a Ella(3), sus conversaciones de humor negro son las que más me gustan, ironía desgarrante que atemoriza incluso a su sombra, la realidad pura y dura, sin tapujos, me quedaría toda la noche escuchándole.

 

Él(1) se ha puesto un sombrero de cowboy y apenas habla, sólo sonríe.

 

Ellos nos esperan en el destino turístico más frío de toda la ruta, están cantando, ponen música, cuentan chistes en un idioma extraño. Con satisfacción nos muestran el colchón que han encontrado. Por un segundo observo el contraste, masa de visones a la salida del teatro taconeando apresuradamente para abandonar ese iglú en que se ha convertido la calle a esas horas, algunos nos miran con cara de ¡qué narices estáis haciendo aquí!. Me regocijo secretamente con su desconcierto. Para otros pasamos totalmente desapercibidos. Nadie es mejor ni peor, simplemente a nosotros nos rodean los "privilegiados", superhéroes a quienes les ha tocado luchar en la vida con un exigente sobreesfuerzo que pocos serían capaces de hacer.

 

Ella(4) al ver que no resisto la temperatura bajo cero me lleva de la mano a la "zona de las estufas" y se queda conmigo comentándome que la gente piensa que está loca cuando la ve dando vueltas por allí, ignorantes que desconocen que esa es la mejor forma de calentar el "culo".

 

Él(2) delira sobre médicos y su incompetencia, muestra su rabia porque no han conseguido encontrar el motivo de su dolencia.

 

Última parada, Plaza Mayor, todos duermen porque es necesario coger el sueño antes de que te paralice la temperatura, dejamos lo poco que nos queda en las bolsas. Encontramos a Él(3) que, incongruente, salta de frase en frase para terminar diciendo que no necesita nada.

 

Feliz navidad, nos han deseado todos... y no sabes qué contestar.

 

 

"Everything counts" (DM)

Atesouro as túas verbas como un dos mellores agasallos que me fixeron nunca, sempre é así, o máis importante da vida non se compra con diñeiro.


Sorprendentes e desconcertantes ó mesmo tempo... non podía imaxinar que ti pensases iso de min. Vindo da persoa que tiña fronte a fronte cada frase amosaba o doble de valor e credibilidade.


Hai expresións difíciles de pronunciar ( hai xente que non é quen de facelo en toda a súa vida) con todo saíron dos teus beizos coa perfección dunha historia contada por un contacontos.
Oxalá puidese inmortalizar eses escasos minutos, gravar literalmente a mensaxe para sempre porque sinto que cada día que pasa esvaécese un pouco na nebulosa desordenada na que se converteu co tempo a miña memoria.


Que fácil é, ás veces, facer sorrir.

"Drop (do it again)" (Cornelius)

Ha sido un fin de semana para no parar ni un minuto. El viernes concierto de Unfinished Sympathy, directo de guitarras como creo que pocos grupos españoles pueden ofrecer. Eric arrancando sus cuerdas vocales en cada canción y el grupo (con nuevas incorporaciones) dándolo todo presentando el nuevo disco. Los presentes nos fuimos con ganas de repetir porque realmente impresiona verles tocar.

 

El sábado fiesta en casa de un amigo. Reunión variopinta de gente muy dispar pero que funcionó, el nexo común, la música, por supuesto. Terminamos en un local, para el que teníamos pases de puerta, bailando y sacando infinitas fotos sin sentido a todo el personal.

 

Hoy empacho de videos y cortos en la Casa Encendida, entre ellos el que da título a este post (http://www.youtube.com/watch?v=vtz5C-BiG9g). Para cerrar la tarde con buen sabor de boca:  Thom Yorke en el vídeo de "Harrow Downhill".

 

Ala, a descansar que ya son horas.

"I wanna be adored" (Stone Roses) by... ¡Catpeople!

Ayer me emocioné cuando sonó en directo en la sala Sol. Como podréis suponer tenía muchas ganas de verles (me perderé el siguiente concierto este fin de semana en Vigo). En los últimos meses habré escuchado "Real#1" más de mil veces, algunas en mis oídos y otras retumbando en mi cabeza.

 

Dos fender, una ibanez, rickenbacker, batería y teclado consiguieron mover al personal que a golpe de miércoles y a horas intempestivas se había acercado al concierto. Sí, suenan a Interpol, ¿y qué?, ¿más de lo mismo?, no lo creo. Acaban de empezar, veremos hasta dónde son capaces de llegar. Paco me comentaba que el reto se les presenta con el segundo disco. Para el primero eligieron entre más de cuarenta temas, para éste hay menos tiempo pero más rodaje en furgoneta por las ciudades españolas (gira que incluirá una escapada al este de Europa).

 

Os seguiremos la pista, buen viaje Mexican boys.

 

Y esta noche... Unfinished Sympathy.

 

 

 

"Really don't mind" (Luomo)

Viajes alrededor de un mundo que me ha sorprendido de repente, norte, sur, este, oeste, pedaleando en bicicleta con perspectiva de velocidad, acelerando en cada curva para rozar con la punta de los dedos el derrape al vacio aunque manteniéndome peligrosamente sobre esta barra de equilibrio.

 

Soy acróbata en un circo lleno de sorpresas, con payasos y alguna que otra fiera hambrienta. Hasta ahora no he dejado de divertirme participando, deseando que el show continúe día tras día, juegos malabares con llamaradas de ilusión encienden las ventanas de mi caravana itinerante con ruedas manchadas de barro.

 

Esta magia hay que mimarla porque puede evaporarse por arte de mentalismo, camina en monociclo que se inclina hacia los lados de vez en cuando, hay que ser muy cuidadoso para que no caiga de bruces contra el suelo, requiere atención y pequeños detalles para que poco a poco vaya cogiendo confianza en sí misma y consiga avanzar mirando siempre hacia delante.

"Remember" (Undo)

La instantánea de mi realidad es un mosaico en el que se entremezclan, sin orden ni concierto, tonos deslumbrantes con el sempiterno claroscuro.

 

Soy un autómata que siempre avanza deprisa, sin descanso, sin echar el freno a su locomotora de hierro para contemplar a qué se debe ese efímero y raro paisaje que le rodea, porque... ahora es otoño aquí pero mañana será verano allí, ¿qué importa entonces? Si no eres tú seguro que soy yo.

 

Es increíble cómo te hace cambiar el tiempo y la distancia, aunque suene a excusa fácil.

"The sound" (The Rapture)

Este fin de semana podré...

 

ver a ese grupo.

 

ir al bar con ese nombre.

 

pisar esa ciudad que me vuelve loca.

 


 


"Charlotte sometimes" (Madee, tributo a The Cure)

All the faces
all the voices blur
change to one face
change to one voice
prepare yourself to bed
the light seems bright
and glares on white walls
all the sounds of
Charlotte sometimes
into the night with
Charlotte sometimes

Night after night she lay alone in bed
her eyes so open to the dark
the streets all looked so strange
they seemed so far away
but Charlotte did not cry

The people seemed so close
playing expressionless games
the people seemed
so close
so many
other names...

Sometimes i'm dreaming
where all the other people dance
sometimes i'm dreaming
Charlotte sometimes
sometimes i'm dreaming
expressionless the trance
sometimes i'm dreaming
so many different names
sometimes i'm dreaming
the sounds all stay the same
sometimes i'm dreaming
she hopes to open shadowed eyes
on a different world
come to me
scared princess
Charlotte sometimes

On that bleak track
(see the sun is gone again)
the tears were pouring down her face
she was crying and crying for a girl
who died so many years before...

Sometimes i dream
where all the other people dance
sometimes i dream
Charlotte sometimes
sometimes i dream
the sounds all stay the same
sometimes i'm dreaming
there are so many different names
sometimes i dream
sometimes i dream...

Charlotte sometimes crying for herself
Charlotte sometimes dreams a wall around herself
but it's always with love
with so much love it looks like
everything else
of Charlotte sometimes
so far away
glass sealed and pretty
Charlotte sometimes...

 

Gracias por descubrirme esta versión, ya se ha transformado un día que empecé con el pie izquierdo.

"Insomnia" (Âme remix)

He vuelto a la realidad de los cafés nocturnos rodeada de desconocidos agotando las séptimas vidas de su carpe diem particular. Imposible abrigarse si el frío es tu temperatura corporal permanente. Camino deprisa por el escenario de calles conocidas que a cualquier otra hora del día no me parecen de cartón-piedra como ahora, raros escenarios de costumbres. "Estoy en otro lugar", pienso.

 

El saxofonista del otro lado del charco, ofreciendo sus discos sobre un recorte de periódico que reza que fue uno de los mejores de la ciudad, se toma algo caliente con nosotros y nos sentamos a su lado. Le confieso mi devoción por la música. Poco tiempo para una noche que nos pide tanto.

 

Ella nos espera cada miércoles en el mismo lugar, siempre nos regaña porque dice que llegamos demasiado tarde. Hoy parece que está de mejor humor. Su salud le disgusta porque así no es fácil poder pagarse unas medicinas.

 

Giramos una esquina y saludamos a otra cara conocida. Cultura y exquisita educación se mezclan con la dureza de sus rasgos y de su alma siempre a la defensiva como un cuchillo. Nos da la peor noticia de la noche, ha habido una baja. Indignación e impotencia. Sin apellidos no eres nadie, el hombre invisible, el de ninguna parte, el de los agujeros negros del submarino amarillo ya no va a estar donde siempre.

 

Sentado en tu escalón nos recibes, parece que sonríes más, incluso te has afeitado, nos confiesas que esa chica de pelo rosa que revuelve unos contenedores con comida te parece guapa pero bajas la cabeza con timidez, como si te diese vergüenza hablar de esas cosas. Siempre serás uno de nuestros preferidos, aunque tú no lo sepas, es nuestro secreto.

 

La zona de apartamentos de cartón está casi dormida, queda el hombre enamorado montando su chalet. Nos cuenta cómo su novia viene a verle y le trae ropa limpia. No para de sonreir.

 

En los jardines el aire congelado corta la respiración pero allí están ellos, como una pequeña familia internacional. Alguien me coge delicadamente la mano y cierra los ojos mientras medita sobre lo que le transmite mi espíritu, si es que lo tengo. No habla español con lo que me quedo sin saber quién soy realmente. Nos despedimos con una reverencia.

 

Sólo queda una plaza, todos duermen así que, por hoy, la ruta se ha terminado. Hasta el miércoles que viene.

 

 

"Chicago" (Sufjan Stevens)

Con esta canción (http://myspace.com/littlemisssunshinesoundtrack) comienza la aventura en furgoneta de una familia muy peculiar. Si tenéis oportudidad de ir a ver la película os sorprenderá lo "superfreak" que se puede llegar a ser.

Destacaría dos momentos: la conversación sobre Proust en el embarcadero y el descubrimiento del daltonismo con abrazo de botas rojas.

 

"Paint the silence" (South)

A veces los silencios de distancias se pintan de tonalidades brillantes, con palabras que sólo hay que pronunciar una vez para que no se gasten.

 

Nuevos discos que prometen

Estoy impaciente por escuchar lo nuevo de:

- Explosions in the sky: http://www.muzikalia.com/noticias_leer.php?referencia=7684

- !!!: http://www.muzikalia.com/noticias_leer.php?referencia=7677

 

"Le cirque" (Ghouls'n'ghosts)

Os pronósticos cumpríronse, reapareciches da nada e contaxiáchesme o teu insomnio. Sabía que podería ocorrer, de feito esa mesma tarde nun dos traxectos de metro, mentres repasaba mentalmente o meu personal caos diario cruzácheste polos pensamentos que golpeaban coma un martelo a miña cabeza, irrompendo coa túa intensidade habitual, quizais por aquel cartel que anunciaba un concerto que vira nada máis saír de traballar.

Hoxe teño unha resaca de ardor de estómago e levanteime coa cama completamente desfeita, coma se esta noite tivese librado unha batalla comigo mesma. Recordo o que soñei, varias historias paralelas que non pretendo analizar aínda que sobradamente sei que teñen boa canteira na miña memoria caixón de sastre para (ir)racionalmente entreterme nesa vixilia circense.

 
O analxésico será:  http://www.muzikalia.com/noticias_leer.php?referencia=7685

"Say hello to the angels" (Interpol)

Temazo.

Este fin de semana he recibido mucha música como regalo, tendré que hacer una selección para el viaje a Galicia de esta noche, quizás caiga esta canción. Alguna vez lo he comentado, tardo más pensando en los discos que quiero llevarme que en hacer la maleta.

La inyección de vitaminas con aire salado está a punto ser suministrada a esta paciente, ¡qué ganas!. Ayer comentando con mis compañeras de piso (más dos invitadas) todas estas idas y venidas en autobús al norte seguían sorprendiéndose de que fuese capaz. Pero cómo explicarles que no son ganas sino necesidad. He nacido en un lugar que ejerce la fuerza irracional de un potente imán (mucha literatura gallega habla sobre ello) así que mis viajes yo-yo son imprescindibles para que pueda seguir respirando con normalidad.

 

"Dias azules" (Ivan Ferreiro)

"A veces creo ver
Ver como vendrán
Vendrás detrás de mi

Envuelta en una música
Volando en una brisa de trompetas
Soñando, flotando sobre el mar en mi cabeza
Cantando, bailando y gritando que jamás me dejarás

Las noches en el bar
El mar detrás de ti
Esta vez es de verdad

Escrita en una pagina cursiva de una prosa de madera
Sin rima, grabado en mi memoria como en piedra
Brillando, llamando, envuelta en una música especial

Dónde están los días y ese azul
Di un lugar donde estés tu
Que si el azar nos va empujando hasta el final
Solo habrá casualidad

La casualidad
Nos va a alcanzar
Nos va a salvar
Y a matar

A veces creo ver
Ver como vendrás
Chocando contra mi

De las sombras de tu corazón
Fingiré que he sido yo
Que no
Que si al final nos va empujando sin querer
Ese azul no va a volver

Ese azul nos va a alcanzar
Ese azul nos va a salvar
Ese azul nos va a alcanzar
Ese azul nos va a matar."

 

No nos gustó la película, sentados en aquel cine antiguo con paredes de humedad.

Da igual, hoy vuelvo a casa y sólo puede sonar esto. Ese azul no va a volver.

"Yeah" (LCD Soundsystem)

Hasta ahora no era consciente de que las continuas ojeadas al pasado que practicaba como deporte diario venían motivadas por la falta de una ilusión en el presente. Ideas y ganas sí pero fallaba la gasolina del motor.

 

La fórmula química que he descubierto recientemente, mezclando distintos componentes, me ha servido para fabricar una pócima de la que tomo pequeños sorbitos y creedme, FUNCIONA.

 

Quiero abrir más los ojos para no perderme nada de todo esto. Os invito a compartirlo conmigo, por lo menos desde aquí. Saudade hoy suena menos a fado y más a rianxeira.

"Mexican life" (Catpeople)

Si te has dejado caer alguna que otra vez por este blog habrás comprobado que soy una inconformista nata, siempre exigiendo(me) más. En esta etapa de mi vida sé que me daría igual vivir en México, Australia, Galicia, Barcelona... porque todavía no he encontrado mi sitio, simplemente he empezado a despegar.

 

Supongo que suele ocurrir cuando tocas fondo, a partir de ahí sólo puedes fabricarte las dichosas alas, no importa la velocidad o destreza con la que lo hagas. Lo cierto es que ultimamente no puedo dejar de dar gracias por lo mucho que estoy disfrutando, se están llenando de nuevo al máximo mis reservas de energía, ésas que por una extraña razón nunca suelen vaciarse (los que me conocen lo saben), para que si de nuevo vuelvo a chocar con un muro de piedra pueda ponerle dinamita y hacerlo volar conmigo.

 

PD: El título también es el tema de hoy. Sé que me repito si os recomiendo ese disco pero es que el grupo vigués lo merece con creces.

 

 

"Lights" (Editors)

El tema de hoy, cargado de adrenalina.

http://www.editorsofficial.com/music.html

“Someday” (The Strokes)

Aprovechando que tenía tiempo libre en la oficina me he puesto a releer (no suelo hacerlo) extractos de este blog. Muchas veces me ocurre que no recuerdo lo sucedido con la intensidad con la que parece plasmarse en esas líneas, llegando incluso a pensar que son ajenas a mi, que han sido garabateadas por otra persona. Redescubro algún instante escondido y me detengo unos segundos examinándome, para comprobar si tras esa lectura comprensiva conseguiré evocar esa décima de segundo casi perdida, como cuando caminas por la calle y de repente percibes un olor conocido que de un plumazo se cuela en tu subconsciente removiéndolo todo.

 

La conclusión a este “feedback” es que el paso del tiempo es una medicina universal, puede con TODO, furioso golpe de las olas contra las rocas, horadando el dolor y haciendo que vuelva a sonar la música.

 

Voy a subir el volumen.

"Way out" (Ellen Allien & Apparat)

A veces empeñarse no tiene sentido porque de repente las cosas surgen de la nada sin haberlas esperado ni buscado y te desconciertan por completo, tanto las buenas como las malas... y está ocurriendo bastante últimamente.

 

Soy de la vieja escuela, la que exige esfuerzo a uno mismo para lograr algo, la que valora más lo conseguido si se ha sudado, la de la satisfacción personal por pelear con uñas y dientes por lo que crees que merece la pena. He tratado de ser congruente con ello y he llegado hasta donde estoy ahora, no es mucha distancia pero sinceramente pienso que he recorrido un estrecho camino cayéndome, levantándome, aprendiendo,… aunque los moratones durasen a veces mucho tiempo, quizás demasiado.

 

Creo en la suerte pero envidio a aquellos que la tienen siempre de cara, sin tener que mover un músculo para desplazarse porque es ella quien les lleva en volandas por grandes autopistas hacia el cielo (véase Match point). Sin embargo, en ocasiones excepcionales yo también puedo disfrutar de sus guiños, flashes efímeros que hay que coger al vuelo y dejarse llevar ciegamente, deslumbrado por esa claridad porque no sabes si pasarán años luz hasta que vuelva a cruzarse otro rayo. Exactamente ahí me encuentro ahora, a punto de salir volando.