Blogia

SAUDADE

¿Blanco o negro?

Siempre me ha costado tomar decisiones, elegir una cosa u otra, ir o quedarme inmóvil, etc, pero creo que a medida que pasa el tiempo me cuesta más. Me lleva unos días (largos) meditar sobre pros y contras de algo, hago un esquema mental con sumatorio incluído de cada una de las opciones pero en ocasiones el resultado es una raiz cuadrada que soy incapaz de terminar. Me quedo en punto muerto hasta que se aproxima la fecha improrrogable del evento y entonces escojo algo que no sé si es mejor o peor porque ya no recuerdo qué era lo bueno y lo malo que me impedía descartar con la rapidez que lo haría una moneda tirada al aire. Es como si tuviese vértigo, como si me jugase la vida frente a un precipicio cuando simplemente se trata de cruzar una pequeña calle para avanzar un poco más en mi (a veces angosto) camino.
Dejarse llevar...(¿por quién?)

Doenzas (I)

Síntome algo cansa, metade catarro de verán, metade falta de ilusión. Cando oín o pitido do despertador pensei que era sábado e que me esquencera de quitalo a noite anterior, non, aínda é mércores. Errei. Gustariame saber se vai parar esta montaña rusa, sube, baixa, sube, baixa...¿Non podía quedar na cima durante unha temporadiña? ¿Alguén entende algo?

Botámolos

Hoxe hai moitas cousas que celebrar: a vitoria da Alternativa, o 69 aniversario da aprobación do primeiro Estatuto de Autonomía de Galiza, a choiva de verán...

Más festivales 2005 (II)

Sábado

Esta vez no hubo problemas para entrar. Registro de bolso y sacar tapones a botellas de refrescos, nada más. Calor insoportable en el escenario Metrorock, el grande, porque el sol daba de frente. Llegué deshidratada. Sobre el escenario Atom Rhumba, a quienes había visto con anterioridad en el concierto de presentación de Azkena 2004 y me habían gustado bastante. Mezcla de blues, punk y rock con una voz del cantante que cambia de registro según le plazca. Una vez más sonaron bien. Gustaron.
Desconecté del escenario (sonando La Habitación roja) para tumbarme en la hierba y descansar un rato hasta que se subieron The Sunday Drivers. El público quiere a este grupo. A mi me encanta su órgano Hammond.
Por último y lo mejor, el concierto de Beck, genial "puesta en escena", gran cantidad de instrumentos (¡incluso hicieron música con copas llenas de agua a diferentes niveles mientras cenaban en una mesa sobre el escenario!) de los cuales tocó casi todos. El muchachito tímido con sombrero de vaquero nos impresionó.

Pd: me quedé con las ganas ver a Siniestro total.

Más festivales 2005 (I)

Este fin de semana se organizaba en Madrid, por primera vez al aire libre, el Metrorock, sus humildes comienzos quedan lejos, se ha convertido ya en un festival multitudinario, como quedó demostrado sobre todo el segundo día que se abrieron las puertas.

Viernes

Me bajé en la parada de metro de Campo de las Naciones. Allí unos chicos que hacían publicidad de un coche se ofrecían a llevarte gratis al recinto (porque caminando eran veinte minutos bajo un sol de justicia) a cambio de que rellenases un folleto con tus datos para que te enviasen propaganda a casa. Ni me lo pensé, me dejé llevar. Primer susto, ¡la cola que había para cambiar el abono por la pulsera era increíble! Me enfadé por la falta de previsión. Llamé a un amigo que se suponía que ya tenía que haber entrado pero por suerte estaba cerca de las taquillas todavía. Fui corriendo y le alcancé. Estaba con el resto de gente que habían dicho que vendrían. Gracias a ellos conseguí colarme pero el tiempo de espera aproximado era de una hora como mínimo.
Nos perdimos a Standstill, caminamos hacia el escenario verde y llegamos a la tercera o cuarta canción de Mando Diao. Me sorprendieron en concierto, no sólo eran unos "adolescentes guapos con pose" sino que además sabían tocar y lo hacían bien. Hubo algún problema con los micrófonos pero nada importante. Rock de guitarras con fuerza, sonaron mejores que en su disco.
A continuación Sidonie, que no tuvieron su mejor día, ¿será que no iban lo suficientemente drogados esta vez como para hacer un concierto divertido?, presentaron tres temas de su nuevo disco que se supone que saldrá a final de año y no me gustaron, también (como muchos otros grupos ultimamente) se han pasado a cantar en castellano, han perdido un poco su identidad y originalidad.
Les siguió el concierto de Elefantes que no nos gustaban a ninguno (¿de quién sería la idea de incluirlos en el cartel?) con lo cual para hacer tiempo nos tumbamos en la hierba a beber algo y descansar.
Por ultimo, Ocean Colour Scene, conciertazo de la noche. El sonido esta vez fue perfecto, a destacar la voz de Simon Fowler (completamente entregado) acompañada del sonido limpio de guitarras y batería. Si cerrabas los ojos podías distinguir perfectamente cada instrumento...
Nos fuimos tras ese broche de oro.

Pd: de nuevo largas colas para la vuelta hacia Cibeles en búho.

"Everybody's gotta learn sometimes" (Beck)

Change your heart
Look around you
Change your heart
It will astound you
I need your lovin'
Like the sunshine...

Balcones

Una de las cosas que más me sorprenden en mis paseos por la capital madrileña son sus edificios antiguos con esos preciosos balcones; los hay de todo tipo: de madera, de piedra, de hierro forjado, decorados con macetas de claveles o geranios, adornados con molinillos de viento de colores vivos... Hace años eran pieza imprescindible de las casas porque había una relación con la calle mucho más cordial, la gente se asomaba para charlar con los vecinos, sin embargo, eso ha ido cambiando, las conversaciones han sido sustituidas por el ruido y humo de los coches y con ellas también las fachadas, los balcones están en peligro de extinción.
Hasta hace poco vivía en un barrio "castizo", no tenía televisión con lo cual un entretenimiento de muchas tardes soleadas era sentarme, con mis compañeras de piso, a contemplar la plaza de Chueca desde nuestra quinta planta, todo un espectáculo de costumbres. En nuestro balcón hemos reído, llorado, bailado, discutido, casi dormido, soñado y contemplado la luna reflejarse sobre los tejados...

Pequenas historias (I)

Carapuchiña emigrou buscando un soño. ¿Quén non o fai? Chegou á gran cidade. Cambiou carballos por asfalto. ¿Onde vas pequena maruxiña con caparazón voando en circulos sen ficar en ningures?. Pousa, pousa. Por momentos atopaba recunchos nos que descansar e sentirse como en casa. Co paso do tempo as ilusións misturáronse con brétema e xa non podía velas con claridade. As voltas eran espirales ou complicados laberintos. "Estou moi cansa", dixo, "non teño forzas para seguir xirando". As cores vermella e negra tornaran en gris.
Un día, cando o seu pulso xa era tan feble como un fío, chegou o Albatros, cheo de vida, coa gorxa mollada de mar. Soplou e botou o seu alento salado cara ela. Pulos de aire atlántico arrebolando os beizos da maruxiña. Abriu os ollos, notou a calor do sol e comezou a voar ó carón daquel paxaro...

Luna de verano

Luna de verano

"La luna llena que iluminará el cielo esta noche, justo un día después de que se produzca el solsticio de verano, será la «más baja» de los últimos 18 años y parecerá, como consecuencia de una ilusión, más grande de lo habitual.
Según explicó la Agencia Espacial Estadounidense (Nasa) en su página web, se producirá una «ilusión lunar» de «gran impacto». Aunque las cámaras no serán capaces de captar la desorbitada «grandeza» de la Luna, el ojo humano sí percibirá este fenómeno que tiene lugar en verano, cuando el Sol se ubica en un plano «más alto» que la Luna.
A pesar de que no se sabe exactamente a qué se debe este efecto óptico, sí parece que los rayos de la Luna convergen y forman tras el ojo una imagen de 0,15 milímetros de ancho"
.

A disfrutarla...

"Los contornos del abismo"

Muchas veces he pensado sobre la "autodestrucción personal", como el autor del título de este post, más cuando era adolescente, nada original, éramos muchos inconformistas atormentados con nuestras circunstancias a esa edad. Hoy en día esos pensamientos se quedarían en meros ejercicios de evasión temporal quizás con alguna sustancia que ayudase a ello, no conozco muchas porque he sido cobarde hasta para probarlas o quizás simplemente no me ha apetecido nunca, "good girl". Lo cierto es que esa insactisfacción o búsqueda constante de algo mejor llega a ser frustrante si te encuentras en un momento en el que no hay casi nada que te motive por lo que, ultimamente, sobre todo los fines de semana en los que no tengo que estar intelectualmente demasiado activa, lo único que me apetece es no pensar en nada, pero ese imposible solo lo rozo cuando estoy sentada en una playa mirando la mar...

"O mar castiga bravamente as penas,
e contra as bandas do vapor se rompen
as irritadas ondas
do cántabro salobre.
Chilan as gaviotas
¡alá lonxe!... ¡moi lonxe!,
na prácida ribeira solitaria
que convida ó descanso i ós amores".

Ourizos

Traio aquí unhas liñas que alguén moi querido escribiu por e para min:

"¡Non pode ser!, o meu muro particular, a autodefensa que tanto me custou construir a base das feridas que so poden causa-las persoas que te coñecen, o ourizo que protexe ó meu corazón... está a ser horadado. Sí, semellaba imposible, pero está a acontecer, e teño medo. Un gran amigo, un amigo que non entende de barreiras xeográficas nin temporais veu ó ¿meu rescate? Semella se-lo único capaz de arrincarme un sorriso cando quero chorar... de inundarme do seu optimismo. Pero coma xa escribín neste blog, teño medo a ilusionarme en exceso, posto que se erro neste salto, non vai haber rede que frene, esta vez, a miña caída. Salte ou non, gracias por estar ahí".

Se reserva o dereito de admisión

Onte falei por teléfono cunha amiga que está pasando por unha mala racha, o seu mozo acaba de facerlle moito dano, agora ela ten que pensar se seguir cara diante soa ou perdoar a afrenta, difícil decisión cando ata agora tiñas organizada a vida ó carón dunha persoa na que confiabas cen por cen.
Eu non sei o que é pasar por una situación semellante, compartir unha casa, pagar unha hipoteca ou vivir cunha parella soportando as súas manías. Gustaríame sabelo, simplemente por curiosidade, non porque teña a intención de vivir para sempre con alguén (primeiro tería que atopalo); a medida que pasa o tempo decátome de que son máis esixente, teño unha parcela de intimidade adquirida dende hai tempo na que non quero que entren a "molestar", e se finalmente decido abrir a cancela o "invitado" terá que dar pequenos pasiños, casi sen facer ruido para que pouco a pouco vaia acostumándome á súa presencia.

Lecciones

Es sorprendente notar cómo, a medida que pasa el tiempo, mi piel se endurece. Sucesos que antes la habrían traspasado con facilidad como agujas afiladas ahora se quedan en la superficie sin apenas rozarla. Momentos que conseguían ponerle los pelos de punta, dilatar sus poros y hacerle sudar pasan desapercibidos por su lado. Se está convirtiendo en cuero curtido, en rugosa corteza de árbol al que espero que le sigan naciendo brotes con savia nueva.

"In my place" (Coldplay)

Esta noite estarei nun autobús de camiño a casa, sete horas dunha viaxe que fixen tantas veces que xa perdín a conta. Alí xa non son tódo-los que están, unha pedra caeu no río e misturouse coa lama o pode que fose arrastrada pola corrente, a vida segue, mudei de agua, agora vou ir ó mar a coller caramuxos.

Bule, bule...

Scape, canción del disco "Ungravity" de Love of Lesbian que escuché en directo el sábado pasado en Barcelona cuando presentaron el nuevo "Maniobras de escapismo" (del que ya os he hablado por aquí), podría ser un título para mi tarde de ayer. De repente alguien quiere conocerte, se esfuerza (sin que se note en exceso), provoca encuentros "fortuitos" a la salida de una actividad común... pero tú colocas la barrera protectora de sacos de arena, estiras la cuerda, das respuestas con evasivas... Huyes porque no quieres jugar de nuevo una partida sólo con peones, las fichas importantes se han caído del tablero hace tiempo, huyes porque eres cobarde, huyes porque tienes miedo aunque tu apariencia de fortaleza engañe a la gente.
Bule, bule rapaciña.

Barcelona de nuevo

Este fin de semana Billy Corgan (ex-Smashing Pumpkins)presentaba disco, "The futureembrace", con un concierto en la sala Apolo de Barcelona. Nos fuimos a verle. Paliza de siete horas en autobús que mereció la pena. Ver las caras de ilusión de mis dos amigos cuando subió al escenario (él había venido desde Valencia y ella desde Tarragona -ambos podrían estar perfectamente incluídos en la lista de sus 50 primeros fans-) compensa el cansancio de tan largo viaje. La noche terminó cuando nos echaron de Razzmatazz (¡por fin pude conocer esa impresionante sala!)a las siete de la mañana. De ahí caminamos hacia la estación de autobuses (no, no dormíamos, reenganchábamos hacia nuestros lugares de origen) para desayunar y tumbarnos en la hierba mientras hacíamos tiempo hasta la hora de la despedida. Ha estado bien. He atesorado los recuerdos de mi estancia (entrada, billete, plano de la ciudad, etc) para no olvidar ni un sólo detalle de la intensidad de todas esas horas juntos.
Más sensaciones...

Miedos (I)

De un tiempo a esta parte tengo una especie de "miedo a ilusionarme en exceso" a que me sienta a gusto con alguien, le haga un poco parte de mi vida (hablo de amigas/os, pareja, etc...) y después por cualquier cosa no resulte ser lo que creía (que me decepcione en algún aspecto o no sé, cualquier tontería de estas que pueden pasar sin saber bien por qué) y punto final. Por lo que cada vez me abro menos a la gente, no me apetece contar mi vida, árdua tarea, una vez más, ¿para qué?
Sé de sobra que la vida es eso, que si no te arriesgas no ganas, que no van a venir a llamar a mi puerta, pero cada vez me cuesta más, es como si necesitase unas "garantías" previas (de nuevo otro absurdo) para soltarme...

Ser... sin más.

Primavera sound

Este año volví a dejarme caer por Barcelona el último fin de semana de mayo, objetivo: música en directo durante 3 días, maratonianas jornadas de conciertos con un marco incomparable: el recinto del Forum. Todo resultó sencillamente perfecto, no exagero, un gran amigo encontró la casa en la que nos alojamos los "siete magníficos", era un antiguo restaurante rehabilitado que alquilaban por días, en el barrio gótico, a un paso de la playa (de la que también pude disfrutar),de la estación de autobuses y con línea directa de metro al Forum. Nuestra expedición desembarcó en Barcelona el jueves (cinco desde Madrid en autobús/avión y los otros dos desde Valencia y Burgos), los conciertos ese día empezaban a las siete de la tarde pero hicimos unos "previos" en un bar cercano tomándonos unas jarras de sangría fresquita y comentando nuestros planes sobre lo que queríamos ver esa noche. Cruzamos el umbral del recinto (sin problemas para cambiar la entrada por la tarjeta, a diferencia de lo que ocurrió el año pasado), emoción y espectación, POR FIN ESTÁBAMOS ALLÍ, sin obligaciones, sin preocupaciones, sólo para deleitarnos con vibrantes conciertos de infinitos grupos, muchos de los cuales (p.ej: New Order) no habíamos visto nunca en directo. Imposible resumir en unas cuantas líneas todo lo vivido pero destacaría como grandes momentos:
a) jueves: que nos invitasen a una cerveza nada más entrar, el concierto de Arcade fire, lo dieron todo sobre el escenario, destacando la perfecta combinación de instrumentos de cuerda y guitarras.
b) viernes: comenzar la tarde escuchando a Broken Social Scene, la despedida de Mercromina con la emoción de Joaquín (su cantante), los movimientos de cadera de Iggy Pop mientras gritaba "I wanna be your dog", el esperadísimo y multitudinario concierto de New Order y el cierre a las 6 de la mañana (cuando nos echaron).
c) sábado : dejarnos llevar por grupos que no conocíamos para que nos sorprendiesen en directo, las hirientes guitarras de Sonic Youth, la energía que transmitía el cantante de !!! esta vez con Out Hud, los japoneses Polysics con NUESTRO delfín hinchable, los últimos minutos del festival bailando bajo las carpas con un impresionante amanecer sobre el mediterráneo...
Todavía no se me ha pasado la adrenalínica resaca. Hasta el año que viene!

S&S

Podría escribir unas cuantas líneas sobre mis sentimientos (que siguen su camino por el lado oscuro) pero son tantas las buenas sensaciones que estoy viviendo ultimamente que no quiero estropearlas con las tristezas y desidias habituales. Esta vez no.

"I left you" (Sophia)

El título&letra de esta canción podría reflejar perfectamente cómo me siento desde el jueves de la semana pasada. Nadie me había hecho tanto daño desde hacía mucho tiempo. El dolor se ha convertido en rabia y se ha quedado en el estómago por el que hace tiempo que no revolotean las mariposas de mi blog. Cuando alguien en quien confías desde que eres una niña, al que has visto crecer y sabe toda tu vida, con el que has compartido grandes momentos, con el que has reido y llorado, del que has estado muy muy cerca y luego te has alejado, te rompe el alma en mil pedazos te sientes morir, como si de repente no sintieses las articulaciones de tu cuerpo, languidez, tu fuerza se ha escapado y te ha dejado ahí, sola y sin saber que hacer. Creía que estaba preparada para un momento así y quizá lo estuviese si "se hubiesen guardado las formas", no se ha respetado el código invisible existente entre grandes amigos que hace que las cosas se digan de la mejor manera posible, poniéndote en el lugar del otro, utilizando las palabras más suaves pero al mismo tiempo siendo franco y poniendo las cartas sobre la mesa, mirando a los ojos...
Queda seguir, siempre hay que seguir, ¿por qué? pues... por si acaso.