Blogia

SAUDADE

Anédotas

Desde que vivo aquí he aprendido a domesticar mi capacidad de asombro, a aparentar que no pasa nada aunque alrededor se esté cayendo el mundo, a poner cara de circunstancias mientras miro de reojo el suceso sorprendente. Y como yo, todos. Sinceramente odio la indiferencia que flota en el aire de las grandes ciudades.
Un ejemplo, cuando me subo a uno de los transportes públicos y está, cómo no, abarrotado, si me empujan o empujo sin querer digo: "perdón" y me giro hacia a la persona a la que me dirijo para disculparme también con la mirada, pero nunca hay respuesta, él o ella están en su mundo y simulan no haber oído ni mu. No lo entiendo, ¿tan difícil es decir: "no pasa nada" o mirar al menos a quien te está hablando?. Supongo que no querrán hacer esfuerzos innecesarios.
Otro tema es el de los saludos por la mañana, cuando estoy en el portal esperando el ascensor para subir a la oficina y alguien entra le saludo con un simple y escueto "hola" pero muchas veces se acaba ahí la comunicación. Me dan ganas de contestar: "sí, ya sé que no me conoces ni yo a ti, pero ¿no vas a trabajar también en este edificio hoy? ¿te cuesta mucho saludarme o es que hoy te has levantado de mal humor?". Eso en los pueblos no pasa, ¡pero si cuando vas paseando por el campo saludas a todos los paisanos que te cruzas en el camino!
Por todo ello me sigo preguntando qué se me habrá perdido a mi por estos lares...

Haiku

Tira y afloja
el viento me arrastra
no sé a dónde ir

Álbumes de fotos

Tengo pendiente escribir sobre los festivales y conciertos por los que he pasado este verano (entre los grandes están FIB y U2), lo voy retrasando por falta de tiempo pero sé que así se me olvidarán algunos momentos importantes. Este fin de semana, de forma totalmente improvisada porque no contaba con ir, he cerrado la temporada con el FRA de Valencia, ver a Iván Ferreiro y Mogwai por segunda vez en un mes no está nada mal, sobre todo si la segunda es todavía mejor que la primera.
Ha sido un GRAN verano musical, la persona que hizo posible la mayor parte de mis escapadas (incluyendo esta última) me ha regalado (una vez más) una colección de fotos que resume un poco todo lo vivido. En el autobús de vuelta a Madrid (cuatro horitas más a mis espaldas, ya he perdido la cuenta de cuantas llevo) no podía dejar de mirarlas... y sonreir.

¡Vaya tres!

Gracias por vuestra amistad sincera, por hacerme reír, por escucharme cuando más lo necesito, por las todas esas tardes de charla frente a un café, por los "futbolistas" (ya sabéis a qué me refiero)... en definitiva, por sentirme tan querida a vuestro lado.

Cuentagotas

Poco a poco van saliendo a la luz los detalles de cómo ocurrió todo, del porqué, quién y cuándo. Es mejor que sea así, voy tomándome el antídoto que yo misma he preparado y se me van curando las heridas de dentro. El prospecto dice: "una cucharadita de postre una vez a la semana" y como buena paciente obedezco y noto ese sabor amargo atravesando mi garganta y llegando al corazón.

Inocencia

¿Recordáis el momento exacto en que comenzásteis a perderla? Es como un reloj de arena que sabes que no se va a girar nunca. Cuando éramos pequeños, mi hermano y yo decidimos grabarle unas cintas a mi padre con nuestra voz, contando chistes o inventándonos historias para que cuando estuviese lejos navegando no nos extrañase tanto. Hace poco volví a escuchar una de ésas y me hizo sonreir, vocecitas de niños que se han quedado atesoradas ahí para siempre. Ojalá se pudiese hacer eso con la inocencia, que los granos de arena se fuesen cayendo en una cajita que sólo pudieses abrir en la recta final de tu vida, que de repente la recuperases toda y te volviese a hacer ilusión ver volar una cometa.

Basta ya

Hoy me he levantado con el propósito de que mis letras aquí dejen de sonar como un arpa japonesa, a ver si lo consigo.

"M"
(Los Piratas)

Mi amor se cae al suelo y no se queja demasiado
Podría ser peor se dice y sigue caminando
Mi amor jugaba a ser mayor mucho antes de llegar
y expresa en una mueca que está harta de esperar
'pero no importa estaré bien si tú te quedas a mi lado'
Y disimula recogiendo su amor propio destrozado

Mi amor dejó el colegio porque dijo que era caro
'nada he aprendido y ya me estaban fastidiando
Empezaré cualquier empresa y cuidaré de que estés bien
Tú quédate conmigo sólo tienes que aprender'

'M' está segura de que todo irá mejor
pero nunca pasa nada y aún seguimos siendo dos
'M' está tranquila porque dice que es mejor
pero nunca he estado solo y esta casa es para dos

Yo tocaba fondo y me dormía en la cocina
'M' me abrazaba y se tumbaba encima mía
'no te preocupes que esto pasará, mañana estarás bien'
Y me cogía la cabeza y la metía en su jersey

'M' nunca dudó que me quería a pesar de todo
pero el día que se fue no le importó dejarme solo
'lo hago por ti' me dijo 'ya verás sin mi estarás mejor'
Y me dio un beso en la mejilla cogió la puerta y sonrió

'M' está segura de que todo está mejor
pero nunca he estado solo y esta casa es para dos
'M' está tranquila porque dice que es mejor
pero nunca pasa nada y echo de menos su amor
'M' está tranquila porque todo irá mejor
pero nunca he estado solo y esta casa es para dos
'M' está contenta porque dice que es mejor
pero nunca pasa nada y nunca más seremos dos.


Hacía mucho tiempo que una canción en directo no me emocionaba tanto y provocaba en mi la reacción del sábado, mezclada entre la gente que la coreaba, sin que casi nadie se diese cuenta de cómo me estaba sintiendo...

Interiorizando...

Siempre he preferido los poemas de desamor, los que te desgarran por dentro, creo que quien los escribe es capaz de plasmar mejor lo que siente cuando se encuentra así (con la dificultad que entraña sacar toda esa maraña de sensaciones y traducirlas en letras). Pienso también que los momentos de felicidad son tan efímeros que si pierdes el tiempo garabateando sobre ellos se te escapan o se transforman en algo material, se "cosifican" y dejan de ser tan especiales... quizás sea esa la razón por la que este blog tenga tanta "saudade".

Presentimientos

Las ciudades grandes custodian nuestro anonimato, ser uno más, pasear por el barrio sin tener que saludar a nadie porque todos son extraños. Alguien me comentó que sería demasiada casualidad si me cruzaba con él, "Madrid es muy grande", dijo la voz, pero yo tenía un presentimiento. La verdad es que no me fío mucho de esas cosas pero en este caso esa sensación me superaba, era la crónica de un encuentro anunciado. La fecha fue ayer. Horas extras impagadas hicieron que saliese casi una hora tarde de trabajar. Calle desierta. Tiendas cerradas. Apenas unos cuantos peatones que apuran el paso para ir a comer. Cambio mi recorrido sin saber muy bien porqué, camino hacia el semáforo mientras suena Kasabian en mi mp3, levanto la vista y allí estaba, al otro lado del paso de peatones, con su personalidad arrollante dándome una bofetada de realidad en la cara. Mis pulsaciones alcanzan una velocidad vertiginosa. No puedo pensar, la situación es tan extrema que he perdido la noción del tiempo y del lugar, imagino que mi subconsciente estaría preguntándose qué demonios hace él en esta ciudad, invadiéndolo todo con su presencia. Cruza y no me ve, soy yo quien le saludo. Se queda rígido, se quita las gafas de sol y veo sus ojos, mirada que no olvidaré nunca, mezcla de sorpresa, culpa, desconcierto y,por qué no, alguna que otra brasa de viejo y sincero cariño, "no me mires así", le digo, "¿cómo quieres que te mire si no sé cómo comportarme?", es su respuesta. Intercambiamos frases sobre algo que nunca debería haberse dicho por teléfono sino en persona, aguantando el chaparrón del dolor del contrario. No se hizo y las heridas siguen abiertas. Apenas cinco minutos y nos despedimos. Cada uno por su lado. Habrá otros días como ese en el que le vea y no esté solo, él mismo se encargó de recordármelo y me preguntó cómo reaccionaría cuando llegase ese momento, "con educación" contesté, conocía mi respuesta pero quería oírla de mis labios, quizás para quedarse más tranquilo. Me encontré fuerte, con naturalidad mantuve el tipo, sin esforzarme, me salió así. He superado el primer combate pero la batalla (que yo perdí hace tiempo) es muy larga...

Un, dos, tres,... ¡ACCIÓN!

MY BEAUTIFUL THING
(XOEL LÓPEZ)

Well you know I have not a day to loose
If I think to stay and try to change the world
If I´m feeling down I just have to wait
The time when you come could make everything change
You know you´re the reason why I feel so fine
´Cause you´re my beautiful thing

Buildings that have made just to be destroied
Roses have grown to dead on the flower base
As I feel the end of some little things
I can feel the time bringing more happiness

Goodbye to the things that I left behind
Welcome to the world younger now than before
If I´m feeling down I just have to wait
The time when you come could make everything change

Let´s change the world
You close to me
You´ve changed my mind
That´s reality
Let´s change the world
Let´s move our feet
Let´s find the love for the eternity

"I went away alone"

Faith
(The Cure)

Catch me if I fall
I'm losing hold
I can't just carry on this way
And every time
I turn away
Lose another blind game
The idea of perfection holds me...
Suddenly I see you change
Everything at once
The same
But the mountain never moves...

Rape me like a child
Christened in blood
Painted like an unknown saint
There's nothing left but hope...
Your voice is dead
And old
And always empty
Trust in me through closing years
Perfect moments wait...
If only we could stay
Please
Say the right words
Or cry like the stone white clown
And stand
Lost forever in a happy crowd...

No-one lifts their hands
No-one lifts their eyes
Justified with empty words
The party just gets better and better...

I went away alone
With nothing left
But faith.

SKIMO

Es la tercera vez que les veo en concierto, ayer fue en "El juglar", en Lavapiés, sonaron muy bien. Es estupendo ser partícipe como público de la evolución de unos desconocidos que comienzan tocando en locales pequeños para su grupo de amigos. Hace unos días el guitarrista nos dio una gran noticia: han fichado por una discográfica independiente y van a tratar de materializar un sueño, se les nota en la cara, están radiantes y consiguen transmitir esas vibraciones a todos los que estamos al pie del escenario. ¡Enhorabuena!

Sonando: "Mil historias".

Eses pequenos detalles

Entre eles está o que acontece cada domingo ás 23:30 (hora á que sae o autobús Vigo-Madrid), meu pai lévame ata estación, diálogo de pai a filla con algunha recomendación, algunha anécdota, e o mellor: algún sorriso roubado á súa cara seria. Onte esbozou un deses, foi cando lle comentei que quería sentarme unha tarde ó seu carón para que me contase máis de todo que viviu no mar, díxome que para iso necesitaría moitísimo tempo, e sorriu. Subín ó autobús e él esperou alí ata que marchou, axitando a súa man. Ese pequeno e insignificante xesto emocióname sempre porque él é moi pouco dado a exteriorizar sentimentos e nese momento faino... xa non podo dicir que non me gustan as despedidas, esa SÍ.

Sorrisos

Acabo de llegar de pasar dos dias na terriña. Cada vez que voy es especial, de principio a fin, pequeños detalles que me emocionan... bajarme del autobús y notar esa humedad en el ambiente, ver a mi padre con ojos de sueño que me saluda con una sonrisa en la cara, el pequeño trayecto a casa, la llave en la cerradura, el olor familiar del hogar en el que has vivido tantos años, ver el mar desde la ventana, cruzar un puente y nadar en la misma playa, descubrir nuevas arrugas en la cara de mi madre, intercambiar opiniones con mi hermano pequeño y darme cuenta que hace tiempo que ha dejado de serlo, sentirme querida sin más...

Ruido

El volumen del reproductor de música que me acompaña a todas partes (imprescindible compañero de mis largos paseos) está casi siempre en 25 (el máximo) y aún así no consigue aislarme de la contaminación acústica externa (porque interna también hay, lo reconozco), formo parte de las estadísticas de jóvenes que están perdiendo augudeza auditiva con los años. No me importa. Alguien hace tiempo me dio un consejo "sanador" para superar pequeños momentos de crisis, poner la música a todo volumen y notar cómo se va filtrando a través de ti, cómo te transmite de nuevo esa fuerza perdida, cómo caminas con paso más firme y con la cabeza alta, empiezas a tararear un estribillo, ya te sientes mejor...y respiras hondo.

Sonando: "Domingo astromántico" (LOL)

Silencio

Non hai novas e non sei se iso e bo o malo. A última vez chegou todo de golpe e non puiden encaixalo moi ben, tratei de esquivalo con dignidade pero só cara fora, por dentro era distinto, notaba dor físico.

Marexada

Lendo un xornal local atopei esta noticia: "Rescatan a los tripulantes de un barco de O Morrazo hundido en Gran Sol". Fixóme lembrar os comezos na profesión do meu pai, creo que a maior parte dos galegos van cara alá e despois é cando cruzan o charco. A infancia do meu proxenitor (se é que a tivo) foi moi dura porque había que comer e gaña-la vida, o meu avó non tiña leiras só brazos fortes para acarrear carbón, era maquinista, o peor traballo nun buque, e o meu pai estaba ó seu carón. Despois coa súa intelixencia e caracter chegaría a levar o timón de moitos barcos. Hoxe ama e respeta a mar, aínda sae navegar porque (segundo él) non sabe facer outra cousa.

La historia se repite

LONDON CALLING
(The Clash)

London calling to the faraway towns
Now that war is declared-and battle come down
London calling to the underworld
Come out of the cupboard, all you boys and girls
London calling, now don't look at us
All that phoney Beatlemania has bitten the dust
London calling, see we ain't got no swing
'Cept for the ring of that truncheon thing.

The ice age is coming, the sun is zooming in
Engines stop running and the wheat is growing thin
A nuclear error, but I have no fear
London is drowning-and I live by the river.

London calling to the imitation zone
Forget it, brother, an' go it alone
London calling upon the zombies of death
Quit holding out-and draw another breath
London calling-and I don't wanna shout
But when we were talking-I saw you nodding out
London calling, see we ain't got no highs
Except for that one with the yellowy eyes.

Now get this
London calling, yeah, I was there, too
An' you know what they said? Well, some of it was true!
London calling at the top of the dial
After all this, won't you give me a smile?

I never felt so much a' like.

Inmóvil

LA ESTATUA DEL JARDÍN BOTÁNICO
(S.Auserón)

Un día más me quedaré sentado aquí
en la penumbra de un jardín tan extraño
cae la tarde y me olvidé otra vez
de tomar una determinación.

Esperando un eclipse me quedaré
persiguiendo un enigma
al compás de las horas.

Dibujando una elipse
me quedaré
entre el sol
y mi corazón.

Junto al estanque me atrapó la ilusión
escuchando el lenguaje de las plantas
y he aprendido a esperar sin razón.

Soy metálico
en el jardín botánico.
Con mi pensamiento sigo el movimiento
de los peces en el agua(...).