Blogia

SAUDADE

Duermevela

Muchas veces me ha pasado lo de dar mil vueltas por la noche a una idea (llamar a alguien, decirle mil cosas en ese momento, escuchar su voz, etc) y luego no lo he hecho. En ocasiones (quizás la mayoría) a la mañana siguiente me alegro de no haber descolgado el teléfono, simplemente porque de haber sido así habría mostrado "debilidad" en esta batalla tácita que tenemos algunas veces con alguien, habría flaqueado, habría dicho algo que habría mostrado mi defensa baja, todo bastante absurdo, supongo que será un orgullo estúpido que no vale para nada...

Interpol

Este lunes he sido testigo de un concierto impresionante, INTERPOL en Madrid.
La expectación flotaba en el ambiente de la Riviera, se hicieron de rogar un poco, hacía muchísimo calor, los presentes nos impacientábamos y silbábamos para que no nos torturasen más, queríamos oir de una vez la inconfundible voz de Paul Banks. Llegó el momento, se apagan las luces de la sala, se enciende una luz blanca al fondo. Gritamos. Contenemos la respiración. Me pongo de puntillas para tratar de ver algo. Unas figuras elegantemente vestidas han ocupado el escenario. Suena Next Exit, paroxismo...
Durante esa hora y veinte disfruté cada minuto, subidas y bajadas de intensidad, momentos para deleitarte con la belleza de canciones tristes (para mi los mejores porque reconozco que prefiero “Turn on the Brigth Light” a “Antics”) y otros para dar botes y sentirte privilegiado por estar con el corazón a mil por hora, una sonrisa de felicidad de oreja a oreja y la camiseta empapada de sudor. A destacar la combinación de sonido e iluminación, para mi, impecables.
Yo me quedo con los clásicos: los primeros acordes de Untitled (cerré los ojos y me removieron por dentro), la impresionante Stella ( con el estómago grité Stella, Stella, oh Stella, Stella I love you), las guitarras en Obstacle 1 y en el final de Public Pervert (para mi la mejor de “Antics”) rasgaron en dos el cielo de esa noche madrileña con su fuerza y contundencia.
Gracias por haber venido, gracias por haber tocado, gracias por habernos dado las gracias en un español perfecto, gracias por recordarnos que esto es lo que hace que te ilusiones tanto cuando se acerca la hora de un concierto. Volved, por favor, os esperamos.

Unha tarde de domingo

O sábado pola tarde decidín mercar unha entrada para o concerto que LCD SOUNDSYSTEM daba na Riviera o domingo. A a miña economía doméstica está cun enorme burato este mes pero a música é (case) sempre a miña prioridade, así que escollín iso en lugar de sair pola noite o día anterior. Quedei cuns amigos para tomar algo antes de entrar na sala (o concerto comezaba ás 20:30), ese anaco de tempo foi moi agradable, as tertulias con amigos sempre aportan detalles dignos de mención.
Cando cruzamo-la porta xa estaban tocando os teloneiros (HOT CHIP), pero nós agardabamos con impaciencia ós cinco membros do grupo de James Murphy. A nosa espectación era compartida co resto do público porque cando aquéles saltaron ó escenario arrancaron aprausos e asubíos constantes. A adrenalina comezaba a bombearse e acelera-lo corazón. Non decepcionaron, o concerto foi espectacular, pecharon con "Yeah, yeah, yeah" que subíu os alí presentes ó extasis.
É incrible o poder da música en directo, entra polos teus poros e xa non te solta, eu son unha adicta.

Off cinema (nunca mejor dicho lo de "off")

Buenos y somnolientos días,
Ayer fui al preestreno de una película, una compañera de trabajo tiene una amiga que trabaja en Universal Pictures y de vez en cuando le regalan entradas para estos saraos, en este caso la entrada era doble así que me preguntó si me apetecía y dije que sí(¿?).
La película era la típica que ni de broma vas a ver si:
- eres un poco exigente a la hora de sentarte en un cine.
- tienes que pagar 6 euros.
- estás sobrio.
Desde el principio la cosa ya pintaba bastante negra, véase, una cola que iba desde Gran Vía hasta casi Preciados (nunca había visto algo así), el tráfico cortado, la policía, los bomberos que pasaron por allí, los modelitos faXhion, el mítico periodista "de coña" haciendo sus gracias entrevistando a expontáneos... me dieron ganas de HUIR! pero ya me había comprometido con mi compañera y no le iba a dar plantón.
La cita era a las 22 (pero se suponía que entrábamos a las 21:30) y con toda la presentación, fotos para inmortalizar el momento, autógrafos y demás nos dieron las 22:45 y no había empezado la película.
Sabía que no iba a merecer la pena y me preguntaba que narices hacía allí, me sentía como un pez en una pecera sin agua.
Por fin empezó, no voy a contar de qué va porque eso es otra historia, sólo diré que la gente se reía y yo salvo un par de veces estaba más seria que una pasa, creo que era un poco culpa mía, porque este tipo de películas o te las tomas a risa o te levantas de la butaca.
Lo mejor: un tipo con chancletas y bañador que se coló y se sentó en primera fila a leer un panfleto con una lupa!

Que tengais buen día.

A vida sigue

Onte o cirurxano díxome que teño que operarme dunha pequena hernia, non vos asustedes, non é nada, un día no hospital e unhas semanas de reposo, o eso creo. Aínda non decidín cando voy pedir esa cita, supoño que o deixarei para máis adiante, non por medo sino por preguiza de estar tumbada sen poder moverme. Terei que elexir entre unha cama con vistas a un patio interior (a de Madrid) o unha con vistas á ría (a de Vigo) e familiares que me coiden...
Cando voltaba para casa no metro pensaba se esa hernia é consecuencia de algo, xa sabedes esa teoría de que as dores ou enfermedades son manifestaciones externas de algo interno que te preocupa, no meu caso, si eso fose certo, sería o reflexo da miña insistencia por creer que podo facer todo eu soa, dígome: "creo que podo, sei que podo" e ó final acabo podendo pero tamén sei que moitas veces debería aprender a deixarme axudar...

Data sinalada

Hoxe son un ano máis vella...

Cambios

Xa remataron as vacacións, paseinas na terra, collín tres días e enlacei cos outros festivos. Mal tempo polo norte pero non importou. Necesitaba escapar desta cidade e ve-lo mar. Mudei de casa, de compañeiras e casi de vida. Sigo no mesmo traballo, algo e algo. Penso que cando modificas tantas cousas tes que manter, ó mesmo tempo, algún dos teus pilares do dia a dia firme, para aferrarte a iso e que non todo sea caos. Ultimamente estou sen rumbo fixo tratando de dirixi-la miña vida cara ningures. Pero non teño os brazos cruzados, penso, probo e camiño... ainda que non sepa moi ben a onde.

Redemption songs

Xa sabedes que día é hoxe, e non vou a repetir todo o que podedes escoitar na radio o ver na televisión, simplemente quero facer un apunte sobre cómo o vivín eu desde Madrid. Hoxe espertei con sonido de campás, a cidade tocando a morto, lembrando as bágoas misturadas con pingas de chuvia daquela tarde na que todo era un pesadelo, confusión na que ninguén sabía que dicir ou facer. O día seguinte fun deses que recorreron a sede do PP, Sol, Atocha, o Congreso e volta á sede en Génova, non creades todo o que están dicindo sobre eses acontecementos, todo foi pacífico, non estabamos tolos, eu (como a maioria) non recibin ningunha mensaxe no móvil, só saín a rúa porque non podía quedar na casa con todo o que estaba a escoitar, mistura de rabia, indignación e tristeza. Aquela noite simplemente camiñamos, predominou o silencio. A 1:30 da mañá estaba de xeonllos diante do Congreso rodeada de furgons de policía cos brazos en alto...
En días como hoxe creo que a música é moito mellor que dicir calquera cousa, sobran as palabras.

Mudanza

Dende hay catro anos estou vivindo fóra de Galicia,... pero a morriña me pesa coma si apenas levase uns días durmindo nunha cama que non é a miña. Cando lleguei a Madrid a xente dicíame: "é normal o que sintes, non te preocupes, o primer ano sempre é así, pero se pasará" e aínda estou esperando a que se me pase. Este domingo volto a mudar de casa, xa é a sexta casa dende que estou aquí e só de pensar na paliza física e psicolóxica que conleva mover mobles síntome agotada. Cambio de compañeiras de piso, cambio de barrio, cambio de horario,... pero non sei si para mellor o estou metendo a pata ata o fondo. Decidín probar cunhas oposicións ben sinxelas, as únicas que creo poder compaxinar cunha xornada laboral de 9 a 7, xa vos contarei se podo con elas o poden elas conmigo.

Lúa

Onte a noite (non sei que me pasa con esa parte do día, brotan os meus sentimentos con maior facilidade) voltei camiñando a casa contemplando a lúa chea, hinoptizada polo seu magnetismo. Pensaba que alguén nalgures estaría disfrutando da mesma vista e sentíndose engaiolado tamén, ¿dónde estás? Ainda non te atopei pero últimamente estoy tan cega que será mellor que sexas ti o que chegues ata min e me des esa aperta que tanto necesito para ter un pouquiño máis de ilusión cada mañá.

Nin sequera a luz da lúa pode facer desaparecer a "negra sombra" da miña soidade.

Aniversario

Hoxe é o aniversario de un dos meus mellores amigos (?), pero que ata hai moi pouquiño era bastante máis que iso. Onte á noite, a iso das 00:10 envieille unha mensaxe felicitandoo, non sabía cómo escribir, é dificil elexi-las verbas exactas para non parecer excesivamente frío ou demasiado cercano, non existe algo intermedio cando o que houbo foi tan forte. A súa resposta (despois dun tempo prudencial, non sexa que eu pensase que tiña moitas ganas de contestarme) foi afectiva pero lonxana, dándome as gracias e lembrando que estamos moi preto dos 30. Xa non queda nada de TODO o que había, aínda me doe...

Despertando

Hoy me he levantado de buen humor, es la primera vez que veo nevar tanto y es estupendo, transmite paz asomarte al balcón a las 7 de la mañana y ver que todos los tejados están blancos y que continúan cayendo copos lentamente, depositándose con suavidad, acariciando el suelo y las caras de la gente. He salido a la calle y casi me caigo, torpeza como la de un niño que está aprendiendo a andar, me he reído de mi misma haciendo aspavientos para no acabar sentada en la nieve.
Ya ha parado pero desde mi ventana continúo viendo esa estampa blanca y me pone una sonrisa en la cara, esto es la felicidad de las cosas pequeñas.