Blogia

SAUDADE

Viaje a los sueños polares

Llevaba todo el día nerviosa. Hacía tiempo que no me ponía así las horas previas a un concierto. Supongo que ocurre sin más, te encuentras a ti misma frotando las manos o moviendo los pies sin poder parar. Glósóli sonaba unas mil veces y mis pelos se seguían poniendo de punta otras tantas. Se acercaba la hora.
Llegamos puntuales. Apenas podía hablar. Era como los minutos previos a un examen donde no quieres que te digan nada porque estás repasando mentalmente la última hoja de apuntes... por si acaso. Así estaba yo, en mi mundo, con mi ofrenda privada de silencio y concentración. Espectante pero sin temor a que defraudasen todo ese cúmulo de espectativas, era imposible.
Amina nos susurró notas suaves al oído. Su delicadeza nos transportaba a otro lugar, no sé si frío o cálido, de oriente o de occidente, real o imaginario. No importaba. Ninfas descalzas caminaban sin pisar una alfombra mágica y se alternaban en los instrumentos haciendo música celestial. Terminaron con fuerza, como anticipo a lo que nos dilataría las pupilas después.
Se apagaron las luces, aplausos desde el primer segundo ponían de relieve la emoción contenida de un teatro lleno. Luces rojas, cuatro figuras inmóviles separadas de nosotros por una cortina que las hacía, si cabe, más etéreas. Takk... y Glósóli para empezar, apenas tres o cuatro minutos y ya nos habían subido a los cielos, como si fuese tan fácil... No pude bajarme de allí. La bola de nervios en mi estómago no desapareció en ningún momento. No puedo explicar la mezcla de sensaciones porque sonaría más empalagoso todavía de lo que ya he escrito hasta ahora, había que vivirlo, dejarse llevar, deleitarse con cada acorde.
El final fue apoteósico. Como el de una ópera que te deja traspuesto, te impacta y te arranca de cuajo una miscelánea de amor, odio, tristeza, alegría, ilusión... para hacerla flotar por todo el teatro y sumarla a la de los demás. Imposible permanecer indiferente. Pueden dejarte frío pero me alegro de que ese no sea mi caso.
Se despidieron dos veces con la ovación propia de los grandes y nos dejaron allí, sintiéndonos minúscula materia que ha sido partícipe durante más de una hora de su universo, viajeros de una gran aventura. Con las piernas todavía temblando bajamos las escaleras para darnos de golpe con la realidad.
Todavía no quiero despertar...

Hoy es el gran día

A Sigur Ros,

Takk...
* por llenarme de ilusión esperando vuestro concierto.
* por haber creado la canción que más me ha emocionado este año (Glósóli).
* por hacerme contemplar un paisaje con los ojos bien abiertos escuchando ese disco.
* por transmitirme paz.
Takk...

América

Onte chamei ó meu pai para que me contase un pouco como foi o espectáculo de vela que deu vida á cidade de Vigo o fin de semana pasado. Notábaselle emocionado polo teléfono, díxome, "¡iso non mo podía perder eu!", e relatoume tódolos detalles. Fíxome lembrar unha historia que me contara un deses fines de semana que estiven na casa. Falabamos da súa infancia e de qué quería ser cando era neno. Díxome que él, coma todos naquela época, quería ir a Ámerica, ese era o seu soño, enrolarse nun barco que fose non ó sur, coma a maioría, senon ós Estados Unidos, quería ver cómo era aquel lonxano e descoñecido trozo de terra para un rapaz de apenas quince anos, a idade que tiña cando empezou a navegar naqueles buques enormes que se movían con carbón. Tiña decidido quedar alí e voltar feito un homiño. Finalmente recorreu moitos mares pero non foi a vivir a América porque coñeceu a miña nai, “e as prioridades cambian”, comentoume. Sería ó final da súa profesión, apenas uns anos antes de retirarse, cando arribaría en Norfolk (Virginia), ¡por fin estaba a pisar Ámerica do Norte!

Hoxe en día segue navegando, di que non sabe facer outra cousa (pero minte porque eu ben sei que é capaz de facer case todo o que se propoña), o soño mudou, agora está convencido que ten pendente unha volta ó mundo...

"Positive tension" (Bloc Party)

Onte, falando cunha compañeira do ximnasio que coñecín hai pouco pero que se preocupa tanto por min que parece que leva anos formando parte da miña vida, decateime (coma se estivese reflexionando en alto para min mesma) que teño que voltar a facer algunhas daquelas cousas que me enchían de ledicia e que teño un pouco abandonadas por crer que nesta cidade non hai tempo pra iso.

Pd: Mañá soará o tema do título deste post en directo e estarei alí para vivilo.

 

Ahí va el tercero

El último de los tres discos de Ryan Adams para este año (esta vez sin The Cardinals) se llamará 29. Esto es lo que podremos escuchar:

"29"
"Strawberry Wine"
"Night Birds"
"Blue Sky Blues"
"Carolina Rain"
"Starlite Diner"
"The Sadness"
"Elizabeth, You Were Born To Play That Part"
"Voices"

Doenzas (II)

Tras sucesivas autoradiografías internas podo diagnosticarme, como doutora de min mesma, que teño unha falta grave de ilusión xeral, con ramificacións específicas. O problema é que non existe mediciña que a cure. Vou a receitarme largos paseos imaxinarios pola beira do mar, sen pensar en nada, só enchendo os pulmóns. 

We love (Razz)music!

We love (Razz)music!

Uno de los recopilatorios que considero imprescindible, como pequeño resumen (aunque no estén todos los que son) de lo mucho que ha sonado en esa impresionante sala a lo largo del año, sale el 22 de noviembre. No sé vosotros pero yo me haré con él.

01 The Go Find - Over The Edge
02 Youth Group - Shadowland
03 Elefant - Bookie
04 Pitty Sing - Radio (FCC Version)
05 Atomic Hooligan - Shine a Light
06 Fire - A Little Light
07 El Columpio Asesino - Ahah
08 Stars - Ageless Beauty
09 The Raveonettes - Twilight
10 The Kills - Good Ones
11 Ladytron - Sugar
12 Vitalic - My Friend Dario
13 Vive La Fête - Machine Sublime
14 Cycle - Confusion
15 The Faint -I Disappear
16 Delorean - Metropolitan Death 2
17 Bloc Party - Banquet
18 Stereophonics - Dakota
19 Editors - Munich
20 Nada Surf - Concrete
21 The Rakes - Retreat
22 Paul Weller - From The Floorboards
23 The Hives - Two Timing Touch and Broken Bones

Ondiñas veñen e van

Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo!
e ai Deus, se verrá cedo!

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado!
e ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro!
e ai Deus, se verrá cedo!

Se vistes meu amado
por que ei gram cuidado!
e ai Deus, se verrá cedo!

(Martín Códax)

Esperando...

... impaciente a que llegue el concierto de Sigur Ros dentro de una semana. Será uno de los GRANDES del año por el significado que tiene ese grupo para mi. No voy a poder evitar emocionarme. Lo sé.

Calma chicha

Este fin de semana apenas he salido. Necesitaba un poco de tiempo para mi. Un parón para sentarme, descansar, leer algunas de las cosas que tengo pendientes, saborear una taza de té y disfrutar del silencio que reina siempre en Comercio4. El viernes, tras el concierto de The Robocop Kraus en Moby Dick, rechacé una invitación a la fiesta Matador en el Pabellón de los Deportes y volví temprano a casa. El sábado por la mañana me acerqué un rato al gimnasio y poco más. Ayer madrugué y fui a pasear tranquilamente por el centro, casi desierto, de Madrid, me regalé un buen desayuno y un par de libros, después me acerqué al cine a ver Match point. La tarde la pasé con manta y zapatillas en el sofá del salón, escuchando las aventuras nocturnas de mis dos compañeras de piso. Eso ha sido todo. Lo único que he echado en falta, en algunos momentos, es alguien con quien compartir esa sensación de paz.

Tres anos despois

Onte era o aniversario da catástrofe. Foi un titular de segunda nos xornais do domingo, nada máis, xa casi non nos lembramos das bágoas derramadas misturadas con chapapote. Un minuto de silencio, por favor. Nunca máis.

Reencuentros

Esta semana se ha pasado por casa una amiga a la que no veía desde hacía ocho años, que se dice pronto. Es de Cádiz, con toda la gracia gaditana del mundo, pero lleva viviendo en Tenerife más o menos el mismo tiempo que yo llevo en Madrid. Nos conocimos en un campamento de verano, cuando yo estaba en segundo o tercero de carrera, en Málaga. Fueron quince días de playa y convivencia con gente de todas partes. Resultó bien, siempre aprendes mucho y conoces a personas interesantes, con ella fue con la que mejor conecté porque éramos muy parecidas a pesar de provenir cada una de un extremo de la península.

A lo largo de todo este tiempo sólo la había visto una vez que me invitó a su casa en "la Tacita de Plata". Hemos mantenido el contacto por mail y teléfono pero se me habían ido escapando muchos trozos de su vida así que desde el momento en que nos reencontramos, estába esperándome sentada en un banco al lado de casa con su maleta y su cara de niña (ha cambiado bastante, la verdad, supongo que yo también), no hemos parado de hablar y hablar para ponernos al día de los grandes acontecimientos que han tenido lugar en nuestras pequeñas vidas.

Gaiteiros

Gaiteiros

"Quinientos gaiteros liderados por Xosé Manuel Budiño pondrán esta noche la banda sonora de un espectáculo pirotécnico que, a partir de las 21.00 horas de hoy, iluminará Bouzas con láser y fuegos de artificio. El acto, que se ha dado en llamar "A Festa do Mar", se prolongará durante una hora y media, organizado con motivo de la salida de la Vuelta al Mundo a Vela.
En medio de la bahía de Bouzas, que servirá de decorado del espectáculo multimedia, se instalará un escenario flotante, donde se producirá la actuación del músico Budiño y su banda. Proyectores de diapositivas de gran formato plasmarán imágenes alusivas a los motivos relacionados con la Vuelta al Mundo a Vela. Durante su celebración llegarán a sonar hasta quinientas gaitas al tiempo a ambos lados del escenario".

 

Esto es una pequeña muestra de lo que me voy a perder este fin de semana...

¡Disfrutadlo por mi!

Quejas y más quejas

Me pone de mal humor escuchar a alguien que no para de quejarse por todo desde primera hora de la mañana hasta que se acuesta. Supongo que esas personas no son conscientes de que su retahíla de comentarios negativos a lo largo del día llega a cansar a los que les rodeamos. No es que sean pesimistas es que en cuanto ven el vaso medio vacío tienen que protestar, porque no les gusta el vaso, por el color del agua, porque no tienen sed o porque sí tienen y no hay suficiente para saciarles. Por lo que sea. El caso es incomodarse.

 

¿Fascinada? Pues... ¡no!

Ayer fui a la presentación del nuevo disco de Sidonie (Fascinado) en la sala Arena de Madrid. Estaba abarrotada, no sé si porque regalaban las invitaciones (mi caso) o porque toda la gente que llenaba la pista se había comprado el disco. Las últimas semanas lo había escuchado casi por completo puesto que Jose María Rey (no sé que tendrá con este grupo) se ha encargado de hacerles una publicidad brutal, basta con entrar en su página (http://bulevar.radiotres.org/) para darse cuenta que durante el mes de octubre nos ha bombardeado con los nuevos temas, llegando incluso a poner en un mismo día ¡tres seguidos!

Digo de antemano que siempre me ha gustado este grupo (de hecho en mi estantería descansan todos sus discos salvo este último, todavía estoy tratando de acostumbrarme a que ya no canten en inglés, según ellos para comunicarse mejor con el público, no por moda) pero a partir de ahora creo que voy a darme de baja de sus conciertos porque me resulta bastante cansino el espectáculo que montan sobre el escenario, al contrario que a la mayoría de los presentes que parecen disfrutar muchísimo de toda esa repetitiva parafernalia (siempre es lo mismo a pesar de que ahora hayan cambiado de look) que ahora pretende ser más sobria, ¿será por eso por lo que han cambiado sus disfraces por botas de "chúpamelapunta"?, con perdón de la expresión.

Además está lo de "el cuarto Sidonie", la introducción de teclados todavía me resulta extraña porque prefiero la percusión o la psicodelia del sitar ("Sidonie goes to Varanisi") así que para mi (opinión totalmente subjetiva, por supuesto) es como si hubiesen perdido un poco su identidad característica, ya son tan comerciales que me aburren.

"Keys to the world"

Acabo de leer esta noticia:

Richard Ashcroft publicará su tercer álbum el próximo 23 de enero, estará precedido el 9 de enero por el single "Break The Night With Colour". Los diez temas que formarán el nuevo álbum en solitario del ex-Verve son:

"Why Not Nothing?"
"Music Is Power"
"Break the Night With Colour"
"Words Just Get in the Way"
"Keys to the World"
"Sweet Brother Malcolm"
"Cry Til the Morning"
"Why Do Lovers?"
"Simple Song"
"World Keeps Turning"

Estoy impaciente por escucharlo.

"The darkest star" (DM)

De nuevo este fin de semana he salido dos (casi tres) días. Supongo que lo de preferir la noche al día va por temporadas. Siempre me ha encantado madrugar cuando no tengo porqué hacerlo, es estupendo bajar a comprar el periódico o a desayunar y caminar por una calle casi desierta, mientras el sol de otoño te acaricia la cara recién lavada, pensando en que estás disfrutando de unos momentos sólo para ti en una ciudad que todavía duerme. Sin embargo, si la noche se alarga tanto que llego a casa casi amaneciendo, me enfado conmigo misma cuando, al abrir los ojos y ver por la ventana, me doy cuenta de que acabo de dejar pasar uno de esos cielos intensamente azules de Madrid. 

Quizás todas esas salidas nocturnas hasta horas intempestivas se deban a que tenga una racha en la que no me apetezca pensar demasiado (la noche es la reina de las conversaciones vacías y sin sentido, donde muchas veces ni siquiera es necesario esforzarse para hablar), simplemente desdibujarme vestida de negro dentro de la masa anónima de un local semioscuro bebiendo una cerveza y escuchando, a poder ser, buena música.

 

Detalles

Me encanta que me regalen música. Últimamente estoy siendo afortunada y llegan paquetes con cds a mi buzón. El ritual de romper el sobre y encontrarte con grupos que te apetece tanto escuchar es impagable. Lo mejor de todo es que alguien se moleste en elaborar un recopilatorio de canciones que sabe que pueden sorprenderte y alegrarte el día. Mil gracias... una vez más.

Guiños

Todo empezó (y "terminó") hace bastantes años, tonterías de críos adolescentes. La forma fue sorprendente y graciosa, de ésas que no se olvidan por su originalidad.  Frescura de momentos en los que es fácil dejarse llevar porque aún no has sido tocado por la varita del desengaño, crees firmemente lo que ves, te asombras de lo que sientes y lo fundamental es que eres tú mismo/a cien por cien sin tapujos de ningún tipo. Un día nos cerramos las puertas y desaparecimos del mapa del otro. Recompusimos los trozos y seguimos con nuestras vidas. Sin buscarlo, de improviso, alguna que otra vez, nuestros caminos se han vuelto a cruzar. No sé si las cosas ocurren por casualidad, por suerte o si es El Destino (¿qué es eso?) el que se divierte manejando los hilos, lo cierto es que en ocasiones fantaseo pensando en que es este último el que me ha puesto en ese lugar, en ese momento preciso y entonces el día es estupendo, lo complicado se vuelve sencillísimo y dejo de perderme en intrincados laberintos porque de repente todos los callejones tienen una salida iluminada con luces de colores.

"Nothing's impossible" (DM)

A veces la realidad es mucho más desconcertante que la ficción. Este fin de semana me he visto en un par de situaciones por las que, de haberlo sabido de antemano, hubiese jurado que nunca pasaría. Sí, de sobra sé que decir nunca es un poco absurdo. Continúo aprendiendo a capear temporales.