Blogia
SAUDADE

un día más

Bule, bule...

Scape, canción del disco "Ungravity" de Love of Lesbian que escuché en directo el sábado pasado en Barcelona cuando presentaron el nuevo "Maniobras de escapismo" (del que ya os he hablado por aquí), podría ser un título para mi tarde de ayer. De repente alguien quiere conocerte, se esfuerza (sin que se note en exceso), provoca encuentros "fortuitos" a la salida de una actividad común... pero tú colocas la barrera protectora de sacos de arena, estiras la cuerda, das respuestas con evasivas... Huyes porque no quieres jugar de nuevo una partida sólo con peones, las fichas importantes se han caído del tablero hace tiempo, huyes porque eres cobarde, huyes porque tienes miedo aunque tu apariencia de fortaleza engañe a la gente.
Bule, bule rapaciña.

S&S

Podría escribir unas cuantas líneas sobre mis sentimientos (que siguen su camino por el lado oscuro) pero son tantas las buenas sensaciones que estoy viviendo ultimamente que no quiero estropearlas con las tristezas y desidias habituales. Esta vez no.

Duermevela

Muchas veces me ha pasado lo de dar mil vueltas por la noche a una idea (llamar a alguien, decirle mil cosas en ese momento, escuchar su voz, etc) y luego no lo he hecho. En ocasiones (quizás la mayoría) a la mañana siguiente me alegro de no haber descolgado el teléfono, simplemente porque de haber sido así habría mostrado "debilidad" en esta batalla tácita que tenemos algunas veces con alguien, habría flaqueado, habría dicho algo que habría mostrado mi defensa baja, todo bastante absurdo, supongo que será un orgullo estúpido que no vale para nada...

Off cinema (nunca mejor dicho lo de "off")

Buenos y somnolientos días,
Ayer fui al preestreno de una película, una compañera de trabajo tiene una amiga que trabaja en Universal Pictures y de vez en cuando le regalan entradas para estos saraos, en este caso la entrada era doble así que me preguntó si me apetecía y dije que sí(¿?).
La película era la típica que ni de broma vas a ver si:
- eres un poco exigente a la hora de sentarte en un cine.
- tienes que pagar 6 euros.
- estás sobrio.
Desde el principio la cosa ya pintaba bastante negra, véase, una cola que iba desde Gran Vía hasta casi Preciados (nunca había visto algo así), el tráfico cortado, la policía, los bomberos que pasaron por allí, los modelitos faXhion, el mítico periodista "de coña" haciendo sus gracias entrevistando a expontáneos... me dieron ganas de HUIR! pero ya me había comprometido con mi compañera y no le iba a dar plantón.
La cita era a las 22 (pero se suponía que entrábamos a las 21:30) y con toda la presentación, fotos para inmortalizar el momento, autógrafos y demás nos dieron las 22:45 y no había empezado la película.
Sabía que no iba a merecer la pena y me preguntaba que narices hacía allí, me sentía como un pez en una pecera sin agua.
Por fin empezó, no voy a contar de qué va porque eso es otra historia, sólo diré que la gente se reía y yo salvo un par de veces estaba más seria que una pasa, creo que era un poco culpa mía, porque este tipo de películas o te las tomas a risa o te levantas de la butaca.
Lo mejor: un tipo con chancletas y bañador que se coló y se sentó en primera fila a leer un panfleto con una lupa!

Que tengais buen día.

A vida sigue

Onte o cirurxano díxome que teño que operarme dunha pequena hernia, non vos asustedes, non é nada, un día no hospital e unhas semanas de reposo, o eso creo. Aínda non decidín cando voy pedir esa cita, supoño que o deixarei para máis adiante, non por medo sino por preguiza de estar tumbada sen poder moverme. Terei que elexir entre unha cama con vistas a un patio interior (a de Madrid) o unha con vistas á ría (a de Vigo) e familiares que me coiden...
Cando voltaba para casa no metro pensaba se esa hernia é consecuencia de algo, xa sabedes esa teoría de que as dores ou enfermedades son manifestaciones externas de algo interno que te preocupa, no meu caso, si eso fose certo, sería o reflexo da miña insistencia por creer que podo facer todo eu soa, dígome: "creo que podo, sei que podo" e ó final acabo podendo pero tamén sei que moitas veces debería aprender a deixarme axudar...

A vida sigue

Onte o cirurxano díxome que teño que operarme dunha pequena hernia, non vos asustedes, non é nada, un día no hospital e unhas semanas de reposo, o eso creo. Aínda non decidín cando voy pedir esa cita, supoño que o deixarei para máis adiante, non por medo sino por preguiza de estar tumbada sen poder moverme. Terei que elexir entre unha cama con vistas a un patio interior (a de Madrid) o unha con vistas á ría (a de Vigo) e familiares que me coiden...
Cando voltaba para casa no metro pensaba se esa hernia é consecuencia de algo, xa sabedes esa teoría de que as dores ou enfermedades son manifestaciones externas de algo interno que te preocupa, no meu caso, si eso fose certo, sería o reflexo da miña insistencia por creer que podo facer todo eu soa, dígome: "creo que podo, sei que podo" e ó final acabo podendo pero tamén sei que moitas veces debería aprender a deixarme axudar...

Cambios

Xa remataron as vacacións, paseinas na terra, collín tres días e enlacei cos outros festivos. Mal tempo polo norte pero non importou. Necesitaba escapar desta cidade e ve-lo mar. Mudei de casa, de compañeiras e casi de vida. Sigo no mesmo traballo, algo e algo. Penso que cando modificas tantas cousas tes que manter, ó mesmo tempo, algún dos teus pilares do dia a dia firme, para aferrarte a iso e que non todo sea caos. Ultimamente estou sen rumbo fixo tratando de dirixi-la miña vida cara ningures. Pero non teño os brazos cruzados, penso, probo e camiño... ainda que non sepa moi ben a onde.

Redemption songs

Xa sabedes que día é hoxe, e non vou a repetir todo o que podedes escoitar na radio o ver na televisión, simplemente quero facer un apunte sobre cómo o vivín eu desde Madrid. Hoxe espertei con sonido de campás, a cidade tocando a morto, lembrando as bágoas misturadas con pingas de chuvia daquela tarde na que todo era un pesadelo, confusión na que ninguén sabía que dicir ou facer. O día seguinte fun deses que recorreron a sede do PP, Sol, Atocha, o Congreso e volta á sede en Génova, non creades todo o que están dicindo sobre eses acontecementos, todo foi pacífico, non estabamos tolos, eu (como a maioria) non recibin ningunha mensaxe no móvil, só saín a rúa porque non podía quedar na casa con todo o que estaba a escoitar, mistura de rabia, indignación e tristeza. Aquela noite simplemente camiñamos, predominou o silencio. A 1:30 da mañá estaba de xeonllos diante do Congreso rodeada de furgons de policía cos brazos en alto...
En días como hoxe creo que a música é moito mellor que dicir calquera cousa, sobran as palabras.

Mudanza

Dende hay catro anos estou vivindo fóra de Galicia,... pero a morriña me pesa coma si apenas levase uns días durmindo nunha cama que non é a miña. Cando lleguei a Madrid a xente dicíame: "é normal o que sintes, non te preocupes, o primer ano sempre é así, pero se pasará" e aínda estou esperando a que se me pase. Este domingo volto a mudar de casa, xa é a sexta casa dende que estou aquí e só de pensar na paliza física e psicolóxica que conleva mover mobles síntome agotada. Cambio de compañeiras de piso, cambio de barrio, cambio de horario,... pero non sei si para mellor o estou metendo a pata ata o fondo. Decidín probar cunhas oposicións ben sinxelas, as únicas que creo poder compaxinar cunha xornada laboral de 9 a 7, xa vos contarei se podo con elas o poden elas conmigo.

Lúa

Onte a noite (non sei que me pasa con esa parte do día, brotan os meus sentimentos con maior facilidade) voltei camiñando a casa contemplando a lúa chea, hinoptizada polo seu magnetismo. Pensaba que alguén nalgures estaría disfrutando da mesma vista e sentíndose engaiolado tamén, ¿dónde estás? Ainda non te atopei pero últimamente estoy tan cega que será mellor que sexas ti o que chegues ata min e me des esa aperta que tanto necesito para ter un pouquiño máis de ilusión cada mañá.

Nin sequera a luz da lúa pode facer desaparecer a "negra sombra" da miña soidade.

Despertando

Hoy me he levantado de buen humor, es la primera vez que veo nevar tanto y es estupendo, transmite paz asomarte al balcón a las 7 de la mañana y ver que todos los tejados están blancos y que continúan cayendo copos lentamente, depositándose con suavidad, acariciando el suelo y las caras de la gente. He salido a la calle y casi me caigo, torpeza como la de un niño que está aprendiendo a andar, me he reído de mi misma haciendo aspavientos para no acabar sentada en la nieve.
Ya ha parado pero desde mi ventana continúo viendo esa estampa blanca y me pone una sonrisa en la cara, esto es la felicidad de las cosas pequeñas.