Los cambios de estación y de tiempo condicionan siempre el tipo de música que me apetece escuchar. Este día nublado me recuerda que tengo pendientes (entre otros) un par de discos, "Cold Roses" y "Jacksonville city nigths" del prolífico Ryan Adams (dos de los tres que pretende publicar este año). Sé que son una vuelta al folk-rock del Heartbreaker (se aleja de Nueva York y vuelve a su ciudad natal, Carolina del Norte) y a mi me cuesta bastante ese estilo country pero me rindo ante su voz privilegiada cargada de sentimiento.
Todavía no se ha instalado en casa la nueva inquilina, en teoría llega hoy, pero el fin de semana volverá a Bilbao. Estamos impacientes. Ayer nos sentamos las tres habitantes & Paula, la viguesa (que se ha adaptado perfectamente a nuestra rutina y charlas presueño), en los sofás del salón para ver la proyección de las diapositivas de la compañera nº 1, unas fotos impresionantes tomadas desde uno de los edificios más altos de Madrid. Me encantaron los tejados de las casas bajas, encerrados entre torres, como pequeñas aldeas refugio en medio de la jungla. Le pedí alguna de esas vistas de pájaro como recuerdo para cuando me vuelva al norte. Dijo que sí.
****************************************** - ¿Qué tienen los tejados de Buenos Aires que no tengan los de Madrid? LLevo preguntándomelo desde la primera vez que se lo oí decir a Hache. - Tendrías que mirar bien los de Madrid y luego venirte a Buenos Aires y te darías cuenta. Hache lo dice: los tejados de Madrid son prolijos, tienen tejas, son armónicos,etc. Los de Buenos Aires suelen ser terrazas planas en las que se mete lo que sobra, tanques de agua, ropa colgada. Dan la sensación de que sobran, de que están hechos porque no había más remedio.
Lead singer: David Gahan Songwriter: Martin L. Gore Appears on: "Songs Of Faith And Devotion" album "The Singles 86>98" album "In Your Room" single
In your room Where time stands still Or moves at your will Will you let the morning come soon Or will you leave me lying here In your favourite darkness Your favourite half-light Your favourite consciousness Your favourite slave
In your room Where souls disappear Only you exist here Will you lead me to your armchair Or leave me lying here Your favourite innocence Your favourite prize Your favourite smile Your favourite slave
I'm hanging on your words Living on your breath Feeling with your skin Will I always be here
In your room Your burning eyes Cause flames to arise Will you let the fire die down soon Or will I always be here Your favourite passion Your favourite game Your favourite mirror Your favourite slave
I'm hanging on your words Living on your breath Feeling with your skin Will I always be here
Llevo una temporadita de mal humor, no es que esté enfadada por nada en concreto, ni con nadie, es que me levanto así y punto. Contesto "mal" a la gente sin querer, me agobia que me hagan preguntas porque no me apetece esforzarme en responder, como cuando tu madre te interrogaba cuando salías por la puerta para saber a dónde ibas o con quién y a ti te parecía fatal... No es la primera vez que me pasa y reconozco que así resulto bastante insoportable.
Llevo una temporadita de mal humor, no es que esté enfadada por nada en concreto, ni con nadie, es que me levanto así y punto. Contesto "mal" a la gente sin querer, me agobia que me hagan preguntas porque no me apetece esforzarme en responder, como cuando tu madre te interrogaba cuando salías por la puerta para saber a dónde ibas o con quién y a ti te parecía fatal... No es la primera vez que me pasa y reconozco que así resulto bastante insoportable.
I´m taking a ride With my best friend I hope he never lets me down again He knows where he´s taking me Taking me where I want to be I´m taking a ride With my best friend
We´re flying high We´re watching the world pass us by Never want to come down Never want to put my feet back down On the ground
I´m taking a ride With my best friend I hope he never lets me down again Promises me I´m safe as houses As long as I remember who´s wearing the trousers I hope he never lets me down again
Never let me down
See the stars, they´re shining bright Everything´s alright tonight
MY BEAUTIFUL THING (XOEL LÓPEZ) Well you know I have not a day to loose If I think to stay and try to change the world If I´m feeling down I just have to wait The time when you come could make everything change You know you´re the reason why I feel so fine ´Cause you´re my beautiful thing
Buildings that have made just to be destroied Roses have grown to dead on the flower base As I feel the end of some little things I can feel the time bringing more happiness
Goodbye to the things that I left behind Welcome to the world younger now than before If I´m feeling down I just have to wait The time when you come could make everything change
Let´s change the world You close to me You´ve changed my mind That´s reality Let´s change the world Let´s move our feet Let´s find the love for the eternity
Catch me if I fall I'm losing hold I can't just carry on this way And every time I turn away Lose another blind game The idea of perfection holds me... Suddenly I see you change Everything at once The same But the mountain never moves...
Rape me like a child Christened in blood Painted like an unknown saint There's nothing left but hope... Your voice is dead And old And always empty Trust in me through closing years Perfect moments wait... If only we could stay Please Say the right words Or cry like the stone white clown And stand Lost forever in a happy crowd...
No-one lifts their hands No-one lifts their eyes Justified with empty words The party just gets better and better...
Este fin de semana Billy Corgan (ex-Smashing Pumpkins)presentaba disco, "The futureembrace", con un concierto en la sala Apolo de Barcelona. Nos fuimos a verle. Paliza de siete horas en autobús que mereció la pena. Ver las caras de ilusión de mis dos amigos cuando subió al escenario (él había venido desde Valencia y ella desde Tarragona -ambos podrían estar perfectamente incluídos en la lista de sus 50 primeros fans-) compensa el cansancio de tan largo viaje. La noche terminó cuando nos echaron de Razzmatazz (¡por fin pude conocer esa impresionante sala!)a las siete de la mañana. De ahí caminamos hacia la estación de autobuses (no, no dormíamos, reenganchábamos hacia nuestros lugares de origen) para desayunar y tumbarnos en la hierba mientras hacíamos tiempo hasta la hora de la despedida. Ha estado bien. He atesorado los recuerdos de mi estancia (entrada, billete, plano de la ciudad, etc) para no olvidar ni un sólo detalle de la intensidad de todas esas horas juntos. Más sensaciones...
Este fin de semana Billy Corgan (ex-Smashing Pumpkins)presentaba disco, "The futureembrace", con un concierto en la sala Apolo de Barcelona. Nos fuimos a verle. Paliza de siete horas en autobús que mereció la pena. Ver las caras de ilusión de mis dos amigos cuando subió al escenario (él había venido desde Valencia y ella desde Tarragona -ambos podrían estar perfectamente incluídos en la lista de sus 50 primeros fans-) compensa el cansancio de tan largo viaje. La noche terminó cuando nos echaron de Razzmatazz (¡por fin pude conocer esa impresionante sala!)a las siete de la mañana. De ahí caminamos hacia la estación de autobuses (no, no dormíamos, reenganchábamos hacia nuestros lugares de origen) para desayunar y tumbarnos en la hierba mientras hacíamos tiempo hasta la hora de la despedida. Ha estado bien. He atesorado los recuerdos de mi estancia (entrada, billete, plano de la ciudad, etc) para no olvidar ni un sólo detalle de la intensidad de todas esas horas juntos. Más sensaciones...
Este lunes he sido testigo de un concierto impresionante, INTERPOL en Madrid. La expectación flotaba en el ambiente de la Riviera, se hicieron de rogar un poco, hacía muchísimo calor, los presentes nos impacientábamos y silbábamos para que no nos torturasen más, queríamos oir de una vez la inconfundible voz de Paul Banks. Llegó el momento, se apagan las luces de la sala, se enciende una luz blanca al fondo. Gritamos. Contenemos la respiración. Me pongo de puntillas para tratar de ver algo. Unas figuras elegantemente vestidas han ocupado el escenario. Suena Next Exit, paroxismo... Durante esa hora y veinte disfruté cada minuto, subidas y bajadas de intensidad, momentos para deleitarte con la belleza de canciones tristes (para mi los mejores porque reconozco que prefiero Turn on the Brigth Light a Antics) y otros para dar botes y sentirte privilegiado por estar con el corazón a mil por hora, una sonrisa de felicidad de oreja a oreja y la camiseta empapada de sudor. A destacar la combinación de sonido e iluminación, para mi, impecables. Yo me quedo con los clásicos: los primeros acordes de Untitled (cerré los ojos y me removieron por dentro), la impresionante Stella ( con el estómago grité Stella, Stella, oh Stella, Stella I love you), las guitarras en Obstacle 1 y en el final de Public Pervert (para mi la mejor de Antics) rasgaron en dos el cielo de esa noche madrileña con su fuerza y contundencia. Gracias por haber venido, gracias por haber tocado, gracias por habernos dado las gracias en un español perfecto, gracias por recordarnos que esto es lo que hace que te ilusiones tanto cuando se acerca la hora de un concierto. Volved, por favor, os esperamos.
O sábado pola tarde decidín mercar unha entrada para o concerto que LCD SOUNDSYSTEM daba na Riviera o domingo. A a miña economía doméstica está cun enorme burato este mes pero a música é (case) sempre a miña prioridade, así que escollín iso en lugar de sair pola noite o día anterior. Quedei cuns amigos para tomar algo antes de entrar na sala (o concerto comezaba ás 20:30), ese anaco de tempo foi moi agradable, as tertulias con amigos sempre aportan detalles dignos de mención. Cando cruzamo-la porta xa estaban tocando os teloneiros (HOT CHIP), pero nós agardabamos con impaciencia ós cinco membros do grupo de James Murphy. A nosa espectación era compartida co resto do público porque cando aquéles saltaron ó escenario arrancaron aprausos e asubíos constantes. A adrenalina comezaba a bombearse e acelera-lo corazón. Non decepcionaron, o concerto foi espectacular, pecharon con "Yeah, yeah, yeah" que subíu os alí presentes ó extasis. É incrible o poder da música en directo, entra polos teus poros e xa non te solta, eu son unha adicta.