SAUDADE

¿Pero onde raio é iso? De súpeto atopeite pero no momento xusto no que non era quen de merecelo. Xa non lembro cómo saín da boca do lobo e vin a alguén que sorría mirando cara min. E deixeime levar... e perdín o pouco sentido que reservaba para ás emerxencias. Agora non hay mapa con punto vermello que sexa capaz de orientarme. Falamos idiomas distintos así que nin sequera ti podes explicarme nada. Pecho os ollos e segues a observarme. A tentas xiro sobre min mesma e comezo a marearme. Marexada, forte marexada bate contra o muro que un día levantei. Sinto que os exércitos están febles, sei que chegará a longa noite de pedra na que decidan retirarse. ¿Qué farei eu? De mirar tanto ó futuro esquencín o presente, creo que xa é momento de disfrutalo, sen máis.