SAUDADE

Dende hay catro anos estou vivindo fóra de Galicia,... pero a morriña me pesa coma si apenas levase uns días durmindo nunha cama que non é a miña. Cando lleguei a Madrid a xente dicíame: "é normal o que sintes, non te preocupes, o primer ano sempre é así, pero se pasará" e aínda estou esperando a que se me pase. Este domingo volto a mudar de casa, xa é a sexta casa dende que estou aquí e só de pensar na paliza física e psicolóxica que conleva mover mobles síntome agotada. Cambio de compañeiras de piso, cambio de barrio, cambio de horario,... pero non sei si para mellor o estou metendo a pata ata o fondo. Decidín probar cunhas oposicións ben sinxelas, as únicas que creo poder compaxinar cunha xornada laboral de 9 a 7, xa vos contarei se podo con elas o poden elas conmigo.

Xa sabedes que día é hoxe, e non vou a repetir todo o que podedes escoitar na radio o ver na televisión, simplemente quero facer un apunte sobre cómo o vivín eu desde Madrid. Hoxe espertei con sonido de campás, a cidade tocando a morto, lembrando as bágoas misturadas con pingas de chuvia daquela tarde na que todo era un pesadelo, confusión na que ninguén sabía que dicir ou facer. O día seguinte fun deses que recorreron a sede do PP, Sol, Atocha, o Congreso e volta á sede en Génova, non creades todo o que están dicindo sobre eses acontecementos, todo foi pacífico, non estabamos tolos, eu (como a maioria) non recibin ningunha mensaxe no móvil, só saín a rúa porque non podía quedar na casa con todo o que estaba a escoitar, mistura de rabia, indignación e tristeza. Aquela noite simplemente camiñamos, predominou o silencio. A 1:30 da mañá estaba de xeonllos diante do Congreso rodeada de furgons de policía cos brazos en alto...
En días como hoxe creo que a música é moito mellor que dicir calquera cousa, sobran as palabras.

Xa remataron as vacacións, paseinas na terra, collín tres días e enlacei cos outros festivos. Mal tempo polo norte pero non importou. Necesitaba escapar desta cidade e ve-lo mar. Mudei de casa, de compañeiras e casi de vida. Sigo no mesmo traballo, algo e algo. Penso que cando modificas tantas cousas tes que manter, ó mesmo tempo, algún dos teus pilares do dia a dia firme, para aferrarte a iso e que non todo sea caos. Ultimamente estou sen rumbo fixo tratando de dirixi-la miña vida cara ningures. Pero non teño os brazos cruzados, penso, probo e camiño... ainda que non sepa moi ben a onde.